Изменить размер шрифта


Начать новую темуНаписать комментарии Страница 2 из 2   [ Сообщений: 30 ]
На страницу Пред.  1, 2
Автор Сообщение
 Заголовок сообщения: Re: Армянская резня в Баку 1918 года: Столица... на крови...
СообщениеДобавлено: 30 ноя 2014, 23:52 
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 09 июл 2013, 14:19
Сообщений: 9194
Цитата:
Более того, английские войска способствовали фактическому захвату Карабаха турецкими войсками: в Шуше они , встав между сторонами конфликта, не мешая наращивать банды нападавших, и потребовав от армян передать им военные укрепления города, подорвали боеспособность Карабаха, сперва навязав "Соглашение", а затем, после этого, покинули этот край. То есть перед тем как уйти, британцы навязали армянам, крайне не выгодное для них соглашение между армянами Карабаха и правительством Азербайджана, подписанное 22 августа в Шуше, в соответствии с которым Армения лишалась Карабаха.

Все стороны были настроены против армян: и британцы, и французы, и германцы и, что более всего обидно, русские, точнее царская власть, которая устроила переселение татар в Азербайджан, спонсировала их всем возможным и поддерживала все их преступления, которые были направлены против армян, но армян, при этом, строго наказывала. Тем самым царская власть вела полускрытую антиармянскую политику ещё до большевистского переворота. Вряд ли эти авторы не знакомы с этим, но о своих подлостях не любят говорить, а в последнее время активизировались, т.к. появился ЕврАзЭс и новое русско-западное противоборство.

Цитата:
"В переживаемой войне армяне являются неизменно верными союзниками России... Армяне не только верные, но и полезные союзники России... С момента, когда войну между Россией и Турцией стала неизбежной, армяне, - как русские так и турецкие - без всякого колебания и раз навсегда определили линию своего положения, за Россию против Турции... И свою привязанность к России армяне демонстрировали не в словесных излияниях, не в речах и декларациях, а в действиях". (М.П. Милюков "Армянский вопрос и русская дипломатия").

Так это армяне сделали всё возможное, чтобы варварские орды императора Петра I достигли до Кавказа и в дальнейшем вторглись в Турцию; это богатые армяне спонсировали походы этих варваров; это богатые армяне переместили значительную часть торговли Востока с Западом в Россию... И как оплатили этих глупых армян за всё это?! Предательством! Достойная оплата! Не стоило быть глупым и наивным! И что сейчас изменилось? Да ничего! Вместо того, чтобы искать спасения в себе, мы ищем спасение в той химере, которую создали наши предки!
Мало того, что армяне сделали из этих варваров людьми, да они ещё посмеялись посчитать свой варварский род выше нашего! Не поняв, что армяне нравственный народ, как говорил Нждег, они вместо того, чтобы поддерживать армян, как единственного преданного союзника в регионе и во всём мире, начали открытую войну против армянской нации путём атак по национальному мышлению армян - закрывали школы, церкви и открывали собственные школы, переселяли в Армению молокан и казаков, дабы быстрее ассимилировать нас. Вот за кого держали нас!
А по большому счёту после появления русских в регионе Армения перешла из рук одного деспота и оккупанта в руки другого деспота и оккупанта...


Вернуться к началу
 Не в сетиПрофиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Армянская резня в Баку 1918 года: Столица... на крови...
СообщениеДобавлено: 01 дек 2014, 11:53 
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 26339
Откуда: Армения, Ереван
Просто нужно быть сильным, слабых все предают...

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Не в сетиПрофиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Армянская резня в Баку 1918 года: Столица... на крови...
СообщениеДобавлено: 01 дек 2014, 15:57 
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 09 июл 2013, 14:19
Сообщений: 9194
Верно, и ещё нужно быть умным, а не наивным!


Вернуться к началу
 Не в сетиПрофиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Армянская резня в Баку 1918 года: Столица... на крови...
СообщениеДобавлено: 06 дек 2014, 01:11 
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 19 апр 2013, 00:59
Сообщений: 10557
:!: :!: :!:

_________________
Я не сумасшедший, просто ум у меня не такой, как у вас
Диоген Синопский
Всё тайное рано или поздно становится явным
Сократ
Христианство терпимо по отношению к другим религиям, но оно должно быть бескомпромиссно христианским (арийским)
Д.Коннер


Вернуться к началу
 Не в сетиПрофиль  
 
 Заголовок сообщения: Битва за Баку. Другой взгляд.
СообщениеДобавлено: 17 июл 2015, 13:09 

Зарегистрирован: 16 июл 2015, 12:32
Сообщений: 562
В интернете можно информацию о том, как кавказская исламская армия в далеком 1918 году освободила Баку. См. например https://ru.wikipedia.org/wiki/%D...D1%83_%281918%29

Как известно, одной правде, противостоит другая правда. Я думаю, что тем, кто интересуется русской историей, должна заинтересовать и другая правда.

В 1918 году в Закавказье остались два осколка старой русской армии, которые в тяжелых условиях продолжили борьбу с турками. Одним отрядом командовал войсковой старшина (впоследствии генерал) Лазарь Бичерахов, а вторым отрядом командовал генерал Андраник. Первый отряд состоял из терских и кубанских казаков, а отряд Андраника был в своем большинстве армянским. Эти два отряда воевали с турками вплоть до капитуляции Турции. Только вот, воспользоваться плодами своих побед генералам Бичерахову и Андранику не пришлось. Они стали жертвами английских политиков, для которых бакинская нефть оказалось дороже русской и армянской крови. Следует отметить, что положение генералов было различным. Если генерал Бичерахов был представителем русского правительства в Закавказье, то генерал Андраник действовал самостоятельно, более того, правительство Армении всеми силами открещивалось от Андраника.
После ухода турок из Баку, в Баку вошли части английской армии. Они входили в Баку как союзники России. Но, когда в Баку прибыл генерал Бичерахов, как представитель русского правительства, англичане заявили Бичерахову, что за время пребывания турок на этой территории образовалась Азербайджанская республика, и англичане должны считаться со свершившимся фактом. На это заявление Бичерахов ответил: «Я имел дело с представителем короля и потому не мог предполагать, что он может лгать. Вы, господин генерал, можете считаться со свершившимся фактом, но только не я. Я дам приказ занять все учреждения города». После чего, оставив англичан, он принялся отдавать команды. Содержание большинства его команд указывало на его самые решительные намерения. «Орудия и пулеметы подготовить к стрельбе». «На суда, находящиеся в бухте, высадить десанты, команды судов разоружить». «Все суда, подходящие к Баку, задерживать и разоружать, при малейшем неповиновении действовать решительно».
Англичане не ожидали такой реакции Бичерахова. Заработала машина английской дипломатии и генерала Бичерахова под благовидным предлогом быстро убрали из Баку, а позже, убедившись в послушности азербайджанского правительства, вывели из Баку и отряд Бичерахова. Так образом англичане не позволили белым взять Баку под свой контроль – Деникина в Закавказье они не пустили. В следующем 1919 году под давлением англичан был вынужден распустить свой отряд и генерал Андраник, известного своими прорусскими взглядами…
В «Очерках русской смуты» воевавший против большевиков на южном фронте генерал Антон Деникин писал:« Все в Азербайджанской республике было искусственным, «ненастоящим», начиная с названия, взятого взаимообразно у одной из провинций Персии. Искусственная территория, обнимавшая лезгинские Закаталы, армяно-татарскую Бакинскую и Елисаветпольскую губернии и русскую Мугань и объединенная турецкой политикой в качестве форпоста пантюркизма на Кавказе. Искусственная государственность. Наконец, искусственно держалось и азербайджанское правительство: первоначально - волею Нури-паши, потом генерала Томсона и в дальнейшем - просто инерции
Слова Деникина о Мугани, думается, нуждаются в пояснении. Население Муганской степи , состоявшего из русских колонистов и местного малого народа — талышей, негативно восприняло провозглашение Азербайджанским Национальным Советом Азербайджанской Демократической Республики. АДР была провозглашена 28 мая 1918 года, но первоначально не могла контролировать значительную часть Бакинской губернии, находившуюся под властью Бакинской коммуны. В августе 1918 г. в г. Пришибе, было сформировано правительство Временной военной диктатуры Мугани, которое объявило о признании власти ростовского Правительства Юга России генерала Деникина. В конце того же года, в г. Петровске (Махачкала) уполномоченные представители Муганской диктатуры объявили о подчинении Кавказско-Каспийскому правительству войскового старшины Бичерахова, которое в свою очередь признавало власть адмирала Колчака. Одновременно с этими процессами в области развернулась деятельность большевиков, были сформированы партизанские отряды различной идеологической направленности. С падением Бакинской коммуны давление на республику усилилось- на территории Ленкоранского уезда фактически шла гражданская война. В гражданскую войну на Мугани вмешался Азербайджан, конечно, с разрешения англичан. На Мугань были направлены части азербайджанской армии, для восстановления законности и порядка – Русская Мугань прекратила свое существование. .
Как говориться, гони правду в дверь, она влетит в окно. События 1918 г. убедительно доказывают, что поход турков на Баку не был легкой прогулкой. Не надо быть великим стратегом, что бы сделать вывод: если бы отряды Бичерахова и Андраника не отвлекли бы на себя значительные силы турецкой армии, то Баку был взят не в сентябре, а в июле и история Закавказья была бы совершенно иной…


Вернуться к началу
 Не в сетиПрофиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Армянская резня в Баку 1918 года: Столица... на крови...
СообщениеДобавлено: 17 июл 2015, 16:37 
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 26339
Откуда: Армения, Ереван
Спасибо за интересный пост - увы, Азербайджан был провозглашен как чисто турецкий проект, как нож в спину России. Жаль, что армяне Баку не смогли взять ее под свой контроль... :(

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Не в сетиПрофиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Армянская резня в Баку 1918 года: Столица... на крови...
СообщениеДобавлено: 17 июл 2015, 23:51 

Зарегистрирован: 16 июл 2015, 12:32
Сообщений: 562
Lion писал(а):
... Азербайджан был провозглашен как чисто турецкий проект...

Еще в марте 1918 года, МИД Турции отвечая на запросы МИД Германии, которую беспокоила турецкая активность в Закавказье, сообщал, что закавказские турки не желают жить в России, а хотят жить в Турции.
Позже, чтобы прикрыть захват Восточного Закавказья они выдумали Азербайджан. Следует отметить, что если Турция направила своих послов в Ереван и Тифлис, то в Баку турецкий посол так и не появился....


Вернуться к началу
 Не в сетиПрофиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Армянская резня в Баку 1918 года: Столица... на крови...
СообщениеДобавлено: 18 июл 2015, 13:04 
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 26339
Откуда: Армения, Ереван
Это общая пантюркисткая идея, которую питались притворить в жизнь в 1918-1920 годах...

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Не в сетиПрофиль  
 
 Заголовок сообщения: Нури-паша и его поход на Баку.
СообщениеДобавлено: 24 авг 2015, 18:00 

Зарегистрирован: 16 июл 2015, 12:32
Сообщений: 562
Уже не один год 15 сентября независимый Азербайджан отмечает очередную годовщину "освобождения Баку от армяно-русских оккупационных сил". В своих статьях знатоки военной истории Азербайджана на разный лад рассказывают историю о том, что при виде храбрых азербайджанских аскеров бежали не только "трусливые" дашнаки, но и гордые британцы.
Как известно "освобождение" столицы Азербайджана освободители отметили грандиозным погромом: три дня в городе шли погромы. Грабили всех подряд, а убивали исключительно армян. По различным данным число потерь армянского населения г. Баку было около 30 тыс. человек+
Признаюсь, я был немало удивлен, когда именно в сентябрьском номере газеты "Ноев Ковчег" прочитал статью "Не приговоренный к расстрелу", которую написал специально для "Ноева Ковчега" кандидат исторических наук Станислав Тарасов, ( http://www.noev-kovcheg.ru/mag/2010-09/2202.html. ). Опубликованная в газете статья, является не лучшим вариантом статьи Станислава Тарасова "Тайная жизнь" турецкого полководца Нури-паши, (ИА REGNUM, http://www.regnum.ru/news/1286688.html)
Вспоминая события сентября 1918 г., когда был взят Баку, автор статьи ограничился лаконичной фразой: "+ предварительно по договоренности с Армянским Национальным Советом (правительств Армении) Нури-паша объявил, что для армян, пожелавших покинуть Баку, будет создан "коридор безопасности". Правда, при взятии турецкими войсками Баку не обошлось без межэтнических столкновений, но их последствия могли бы быть иными"
Логика историка, фактически умолчавшего о трагедии армянского населения Баку, осталось для меня "вещью в себе". Даже такой историк как Александр Горянин, тот самый историк, который заявил, что после развала СССР "самый тяжкий жребий выпал на долю Азербайджана", счел нужным отметить в своей статье "Испытание независимостью" ( http://inamcfp.org/svobodnaya_volya/2.htm) следующее: "Турки вошли в город 15 сентября. Оккупация сопровождалась бесчисленными эксцессами и огромными жертвами (приводимые цифры - от 15 и 20 до 35 тыс. чел.) - на этот раз, в основном, среди армян. Винить в этом правительство АзДР невозможно. Оно само смогло въехать в свою столицу лишь на третий день, когда обстановка чуть разрядилась".
И так Александр Горянин, певец азербайджанской государственности, говорит достаточно ясно: в течении трех дней в Баку было такое положение, что даже правительство АзДР не имело возможности въехать в свою столицу. А вот, судя по статье Тарасова, в Баку в эти дни были какие-то не очень понятные межэтнические столкновения. И, между прочим, информация о "коридоре безопасности", который, как утверждает Тарасов, обещал армянам Нури-паша, мне не встречалась ни в одной азербайджанской публикации, хотя, как мне кажется, азербайджанские гуманисты должны были бы об этом рассказать.
Предлагая свою статью вниманию читателей "Ноева Кочега" Ст. Тарасов ставил своей целью рассказать о малоизвестных фактах в жизни Нури-паши, о которых, как отмечает он, замалчиваются азербайджанскими и турецкими историками.
Обвиняя в замалчивании азербайджанскими и турецкими историками фактов в жизни Нури-паши, Тарасов умолчал о том, что единственным человеком, который, подобно средневековому завоевателю отдал город на три дня для разграбления и не позволил правительству АзДР своевременно въехать в Баку мог быть только Нури-паша - реальный хозяин Азербайджана+
На мой взгляд, Тарасов, вместо того, чтобы выправить палку, которую согнули турецко-азербайджанские историки, перегнул ее в другую сторону.
Прежде всего, следует отметить, что если бы турки были бы верны условиям Брестского мирного договора, то Нуре-паше нечего было делать в Гяндже. Миссия Нури-паши в Гянджу началась не после "Тифлисского форс-мажора", в ходе которого, как уверяет Тарасов, армяне вышли из состава министерства, а ЦК армянской партии "Дашнакцутюн" поставил вопрос о захвате власти на Кавказе.
Миссия Нури-паши в Гянджу началась после турецкого "форс-мажора". Политики Закавказского сейма, клюнули на сладкую халву турецких обещаний, если Закавказье провозгласит свою независимость. Однако, как только на политической арене появилась независимая Закавказская демократическая федеративная республика (ЗДФР), турки заявили, что Брестский мир они подписывали с Россией, а ЗДФР не является частью России, и предъявили ЗДФР ультиматум, потребовав дополнительных территориальных уступок
Что же касается задержки похода турецкой армии на Баку, то я не могу согласиться с автором статьи, когда он пытается объяснить эту задержку поведением Нури-паши.
Кандидату исторических наук, если он внимательно изучал события тех лет, должно быть известно, турки были вынуждены выделить войска для блокировки отряда генерала Андраника как в Нахичевани, так и в Зангезуре. Не надо быть крупным стратегом, что бы понять: если бы Андраник не отвлек на себя части турецкой армии и многочисленные азербайджанские формирования, то падение Баку произошло гораздо раньше. Имя генерала Андроника Тарасов даже и не вспомнил. А ведь отряд генерала Андраника, был единственным армянским воинским подразделением, которое воевало с турками, до окончания первой мировой войны, до капитуляции Турции.
Что же касается "полководца" Нури-паши, то он в конце войны, превратился, как отмечает историк В. Шамбаров в бандита с большой дороги. ( См. В. Шамбаров "ГЕНЕРАЛ АНДРАНИК САСУНСКИЙ В СРАЖЕНИЯХ ЗА КАВКАЗ"
Хотелось бы понять: "Зачем?" Зачем редакции в сентябрьском номере газеты "Ноев Ковчег", потребовалось публиковать статью, которая существенно искажает историческую правду о событиях далекого 1918 года?


Вернуться к началу
 Не в сетиПрофиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Армянская резня в Баку 1918 года: Столица... на крови...
СообщениеДобавлено: 15 июн 2020, 20:33 
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 26339
Откуда: Армения, Ереван


Ադրբեջանի ղեկավարությունը՝ ի դեմս նախագահ Իլհամ Ալիևի, հերթական անգամ հրապարակայնորեն խոսել է Հայաստանի Հանրապետության տարածքների և մասնավորապես Երևանի նկատմամբ ադրբեջանական հավակնությունների մասին: Ս. թ. մայիսի 28-ին՝ Ադրբեջանի Հանրապետության օրվա կապակցությամբ, հանդիպելով «բռնի տեղահանվածների» հետ, Ալիևը խոսել է 1918 թվականին հիմնված Ադրբեջանի Դեմոկրատական Հանրապետության (ԱԴՀ) մասին՝ անդրադառնալով այն հարցին, թե ինչո՞ւ այդ հանրապետությունը ընդամենը 2 տարվա կյանք ունեցավ ու այդքան արագ անկում ապրեց: Հենց այս համատեքստում էլ Բաքվի բռնապետը անդրադարձել է հայկական տարածքներին՝ հայտարարելով, թե իբր նորաստեղծ Ադրբեջանի Դեմոկրատական Հանրապետությունը Երևանը, ավելի ճիշտ՝ «Իրավանը», փոխանցել է Հայաստանին:

Изображение


«Հանրապետությունը ամբողջությամբ չէր վերահսկում Ադրբեջանի տարածքը: Անշուշտ, մենք չպետք է մոռանանք այն մասին, որ ԱԴՀ-ի առաջին որոշումներից մեկը Իրեվանը՝ մեր հին քաղաքը, Հայաստանին փոխանցելն էր: Դա ոչ մի արդարացում չունի և չի կարող ներվել», – հավանաբար դեմքի շատ լուրջ արտահայտությամբ հայտարարել է Ալիևը:

Որոշ դիտարկումներ


Իհարկե, սա առաջին դեպքը չէ, երբ Ադրբեջանի ռազմաքաղաքական ղեկավարությունը հանդես է գալիս նմանատիպ հայտարարություններով, և գուցե նման դեպքերում ճիշտ կլիներ սահմանափակվել այն եզրակացությամբ, որ գործ ունենք Ադրբեջանում լայնորեն տարածված քաղաքական շիզոֆրենիայի կամ մասսայական փսիխոզի հերթական դրսևորման հետ, որը սովորաբար բերում է հայատյացության և հակահայկական տարբեր գործողությունների: Շատերն էլ կասեին, որ չարժե լուրջ ընդունել Ալիևին ու նրա ասածները և լավագույն դեպքում կարելի է արձագանքել նրան կարեկցող ժպիտով:

Բայց չմոռանանք, որ գործ ունենք տարածաշրջանում ռազմաքաղաքական լուրջ վտանգ ներկայացնող և Հայաստանին ուղղակիորեն սպառնացող ագրեսոր մի պետության հետ, որն, այնուամենայնիվ, առաջնորդվում է շատ հստակ ռազմավարությամբ և հեռահար քաղաքական նպատակներով՝ ինչքան էլ որ դրանք մեր աչքին անհեթեթություն կամ զառանցանք թվան: Եվ այս իմաստով, կարծում ենք, հարցն արժանի է պատմաքաղաքական քննության՝ առաջին հերթին ճշմարտությունը վեր հանելու ու ցույց տալու և երկրորդ հերթին՝ որոշակի հետևություններ անելու համար:

Գաղտնիք չէ, որ հայ-ադրբեջանական հակամարտությունը չի սահմանափակվում միայն Լեռնային Ղարաբաղի (Արցախի) հարցով: Կոնֆլիկտի տիրույթում կան տարբեր հարցեր, խնդիրներ, կնճիռներ, որոնք այս կամ այն կերպ մնում են երկու կողմերի պատմաքաղաքական հիշողության մեջ և իրենց արմատներով հասնում են մինչև 20-րդ դարի սկիզբ և մասնավորապես 1918 թվական, երբ հիմնադրվեցին Հայաստանի Հանրապետությունը և ԱԴՀ-ն:

Առանցքային հարցադրումներ


Թե ինչ ծանր վիճակում էր այն ժամանակ նորանկախ Հայաստանի Հանրապետությունը, ինչպիսի քաոսային վիճակ էր ողջ տարածաշրջանում և ի՞նչ ուժերի ջանքերով ստեղծվեց «Ադրբեջան» կոչվող արհեստածին պետությունը՝ կարևոր հարցեր են, որոնք ընդհանուր առմամբ տեղավորվում են մեր այս քննարկման համատեքստում:

Ինչո՞ւ է այս պետությունը ստացել «Ադրբեջան» անվանումը, եղե՞լ է արդյոք այս տարածքներում «Ադրբեջան» անունով երկիր կամ որևէ կազմավորում, որտեղի՞ց է փոխառվել այս տեղանունը և ի՞նչ նպատակներով՝ կանդրադառնանք ստորև:

Հոդվածի կարևոր հարցերից է նաև այն, թե ինչո՞ւ է Բաքվի բռնապետը խոսում Երևանի մասին և մեր մայրաքաղաքն անվանում «Իրեվան» կամ «Իրավան»:

Ադրբեջանի տարածքային հավակնությունները ՀՀ-ին


Հիշենք, որ ինչպես այսօր է Ադրբեջանը իր թիվ 1 թշնամին համարում Հայաստանն ու հայ ժողովրդին՝ դրանից բխող ամեն տեսակի ագրեսիվ գործողություններով, այնպես էլ Հայաստանի Առաջին Հանրապետության գոյության գրեթե ողջ ընթացքում՝ 1918-20 թթ., Ադրբեջանը ռազմական ագրեսիվ քաղաքականություն էր վարում Հայաստանի դեմ՝ թուրքական, հետո նաև բոլշևիկյան զորքերի օգնությամբ փորձելով իր կազմի մեջ ընդգրկել ոչ միայն Լեռնային Ղարաբաղը, այլև Զանգեզուրը, Նախիջևանը և այլ տարածքներ, որոնք պահպանեցին իրենց վիճելի կարգավիճակը մինչև տարածաշրջանի խորհրդայնացում և լուծվեցին Մոսկվայի միջամտությամբ: Ու թեև Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո՝ 1920 թ. նոյեմբերի 30-ին, Ադրբեջանի ԽՍՀ Հեղկոմը Հայաստանի Հեղկոմին ուղղած պաշտոնական ուղերձում հայտարարել էր, որ Լեռնային Ղարաբաղը, Զանգեզուրը և Նախիջևանը ճանաչվել են Հայաստանի ԽՍՀ բաղկացուցիչ մաս, այդուհանդերձ, հետագա ամիսներին դեպքերն այլ ընթացք ստացան. Լեռնային Ղարաբաղն ու Նախիջևանը հանձնվեցին Խորհրդային Ադրբեջանին, և միայն Զանգեզուրը՝ ներկայիս Սյունիքը, մնաց Հայաստանի կազմում՝ շնորհիվ Գարեգին Նժդեհի գլխավորած հերոսական ու համառ պայքարի: Ու եթե Հայաստանում չեն մոռանում Նախիջևանի մասին, ապա Ադրբեջանում էլ չեն մոռանում Զանգեզուրի մասին, և Ադրբեջանի ղեկավարությունը խոսում է դրա մասին նաև հրապարակայնորեն: Վերջին անգամ դա տեղի է ունեցել 2019 թ. հոկտեմբերին՝ Թյուրքալեզու պետությունների համագործակցության խորհրդի հերթական համաժողովին, որը գումարվել էր Բաքվում: Ալիև հայտարարեց, թե «Զանգեզուրի փոխանցումը Հայաստանին հանգեցրեց թյուրքական աշխարհի աշխարհագրական պառակտմանը»։ Հայ մասնագետներն էլ անմիջապես նկատեցին, որ Ադրբեջանի նախագահի հայտարարության մեջ առաջին անգամ հնչում է պանթյուրքիստական երանգ:

Հենց այս համատեքստում էլ Ադրբեջանի ղեկավարությունը խոսում է Երևանի, Զանգեզուրի, Սևանի և Հայաստանի այլ տարածքների մասին՝ որպես «ադրբեջանական պատմական հողերի»: Օրինակ, 2016 թ. դեկտեմբերին Ալիևը հայտարարել էր, թե «մենք կվերադառնանք Երևան խաղաղ ճանապարհով»:

Մի կողմ թողնենք հույզերն ու մեր ազգային զգացմունքները և փորձենք հարցը ենթարկել օբյեկտիվ պատմագիտական, փաստագրական, պատմալեզվաբանական և պատմաքաղաքական վերլուծության:

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Не в сетиПрофиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Армянская резня в Баку 1918 года: Столица... на крови...
СообщениеДобавлено: 15 июн 2020, 20:38 
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 26339
Откуда: Армения, Ереван
Որտեղի՞ց է գալիս Ադրբեջան անունը. տարածքային հավակնություն Իրանին


Նախ՝ «ադրբեջանական պատմական հողերին» և Ադրբեջան պետության ծագմանը վերաբերող ընդհանուր հարցի մասին: Ադրբեջանի Հանրապետությունն այսօր տարածքային հավակնություններ է ներկայացնում Հայաստանի Հանրապետությանը և ամենայն լրջությամբ խոսում «պատմական Ադրբեջանի» և «պատմական ադրբեջանական հողերի» մասին: Բայց կարո՞ղ է արդյոք պատմության և պատմական հողերի մասին խոսել մի ժողովուրդ, որը մինչ օրս չի կայացել որպես ազգ և հստակեցրել իր ազգային ինքնությունը, որովհետև պարզ չէ՝ «ադրբեջանցին» ազգությա՞ն, թե՞ քաղաքացիության ինքնանվանումն է: Եվ կարո՞ղ է արդյոք Հայաստանի նկատմամբ ինչ-որ հավակնություններ ներկայացնել և «պատմական հողերի» մասին խոսել մի պետություն, որը, որպես այդպիսին, իր ներկայիս զբաղեցրած տարածքներով նախկինում՝ մինչև 1918 թվականը, պարզապես գոյություն չի ունեցել: Այլ խոսքերով՝ ներկայիս Ադրբեջանի Հանրապետության տարածքում մինչև ԱԴՀ-ի հռչակումը «Ադրբեջան» անունով կազմավորում չի եղել և այս տարածքը պատմականորեն «Ադրբեջան» չի կոչվել: Եղել է պատմական Աղվանքը, եղել է Առանը, եղել է Շիրվանը, բայց ոչ Ադրբեջան: Դա կարելի է հեշտությամբ ստուգել բաց աղբյուրներով, առցանց հանրագիտարաններով:

Իսկ «Ադրբեջան» տեղանունը, եթե հարցին նայենք պատմալեզվաբանական տեսանկյունից, Իրանի հյուսիսում գտնվող Ատրպատական երկրամասի (հնագույն անվանումը՝ Ատրոպատենա կամ Մարաստան, հին պարսկերեն՝ Āturpatkān, պահլավերեն Āturpātākān, դասական պարսկերեն՝ Āδarbāδāgān/Āδarbāyagān) արաբերեն տառադարձման (հնչում է՝ Atharbaijan, արաբերեն՝ أذربيجان) փոխառությունն է, որը գալիս է 10-րդ դարի արաբ պատմիչ ալ-Մասուդիի աղբյուրներից: Իսկ ԱԴՀ-ի հիմնադիրներն այս պետությանը Ադրբեջան անվանումն են տվել, ամենայն հավանականությամբ, իրանական Ատրպատականը կամ ինչպես ադրբեջանցիներն են ասում՝ «Իրանական Ադրբեջանը» հետագայում Ադրբեջանին միացնելու հույսով: Սրա մասին մի առիթով 1919 թ.-ին խոսել է ռուս ականավոր արևելագետ Վ. Բարտոլդը:

«Երևան»-ի տառադարձումը. փոխառություն պարսկերենից


Իսկ ինչ վերաբերում է Երևանը «Իրավան» անվանելուն, ապա սա էլ փոխառություն է պարսկերեն Iravān ձևից, քանի որ պարսկերենում Երևան տեղանունը հենց այդպես է հնչում: Այս մասին իր ֆեյսբուքյան էջում շատ հստակ գրել է ԵՊՀ Իրանագիտության ամբիոնի վարիչ Վարդան Ոսկանյանը՝ նշելով, որ «նույնիսկ Երևանի անվանման՝ ադրբեջաներենում գործածական İrəvan տարբերակը թյուրքական չի կարող լինել շատ պարզ պատճառով՝ դրանում խառնված է ձայնավորների ներդաշնակության օրենքը, ուստի ադրբեջաներենում այն վստահաբար փոխառություն է պարսկերեն ایروان [Iravān] ձևից»:

Մեկ այլ կապ Իրանի հետ


Բայց Երևանի հարցը, լեզվաբանական կողմից բացի ունի շատ ավելի կարևոր՝ պատմաքաղաքական կողմ, որը կրկին կապված է Իրանի հետ: Ալիևն ասում է, թե ԱԴՀ-ի առաջին որոշումներից մեկը եղել է «իրենց հին քաղաքը»՝ Երևանը, Հայաստանին «փոխանցելը»: Նման պնդումն, իհարկե, հնչում է առնվազն որպես զառանցանք կամ սովորական տգիտություն: Բայց քանի որ գործ ունենք Ադրբեջանի՝ թշնամական պետության հետ, որը Հայաստանի դեմ վարում է ոչ միայն ռազմաքաղաքական, այլև տեղեկատվական շատ հստակ ու համակարգված պատերազմ՝ սուտն ու կեղծիքը օգտագործելով որպես կարևոր գործիքներ, փորձենք հասկանալ՝ գործ ունենք պատմության սովորական կեղծմա՞ն, թե՞ նաև պատմական փաստերի խեղաթյուրված ընկալման հետ: Այլ խոսքերով՝ հարցին կնայենք նաև զուտ ադրբեջանական տեսանկյունից:

Երևանը՝ վերջին 500 տարիներին. պատմական ակնարկ


Նախ, իհարկե, պատմական փոքրիկ անկարկ կատարենք և փորձենք պարզել, թե իրավաքաղաքական ի՞նչ կարգավիճակ է ունեցել Երևանը վերջին հարյուրամյակներին:

16-րդ դ. սկզբին պարսից Սեֆյան դինաստիայի հիմնադիր Իսմայիլ 1-ին շահը գրավում է Արևելյան Հայաստանի տարածքը: Կազմավորվում է Երևանի կուսակալությունը (պարսկերեն՝ Beglarbegi-e Īravān), որը գոյատևում է 1501-1724 թթ.: Դրանից հետո Երևանը, ինչպես և Արևելյան Հայաստանի շատ այլ տարածքներ ենթարկվում են թուրքական ասպատակությունների և կարճ ժամանակով անցնում են Օսմանյան տիրապետությանը: Բայց շուտով Իրանում իշխանության եկած Նադիր շահը՝ Աֆշարիների դինաստիայի հիմնադիրը, հետ է գրավում տարածքը՝ այն կրկին միացնելով Պարսկաստանին: 1747 թվականին Երևանի կուսակալության տարածքի վրա ձևավորվում է Երևանի խանությունը (1747-1828 թթ.):

1827 թ. հոկտեմբերի 1-ին ռուսական զորքերը գրավում են Երևանը:

1826-28 թթ. ռուս-պարսկական պատերազմի արդյունքներով պատմական Մեծ Հայաստանի հյուսիս-արևելյան շրջանները կամ Արևելյան Հայաստանը դուրս է գալիս Պարսկաստանի կազմից և միացվում Ռուսական կայսրությանը:

1828 թ. մարտի 21-ին ցար Նիկոլայ 1-ինի հրամանագրով կազմակերպվեց «Հայկական մարզ» վարչական միավորը, որի մեջ ընդգրկվեցին Երևանի և Նախիջևանի խանությունները, ինչպես նաև Օրդուբադի գավառը:

1849 թվականին ցարի հրամանագրով կազմավորվում է Երևանի նահանգը (ռուսերեն՝ Эриванская губерния), որի մեջ մտնում են Հայկական մարզի տարածքը և Շիրակի գավառը:

1918 թ. մայիսի 28-ին հռչակվում է անկախ Հայաստանի Հանրապետությունը և Երևանը դառնում է նորանկախ հայկական պետության մայրաքաղաքը:

Պատմության յուրացման ադրբեջանական մեթոդները


Ինչպես տեսնում ենք՝ Երևանը, մինչև Առաջին Հանրապետության կազմավորումը, եղել է օսմանյան, պարսկական և ռուսական տիրապետության տակ: Ուրեմն ի՞նչ «փոխանցման» մասին է խոսքը: Պարզ է, որ ծիծաղելի կլինի նշված ժամանակաշրջանների կապակցությամբ ուղղակիորեն ադրբեջանական ինքնության մասին խոսելը, և եթե փորձում ենք հասկանալ ադրբեջանական ընկալումները, ապա պիտի խոսենք պայմանական ինչ-որ ժողովուրդների կամ պատմական կազմավորումների մասին, որոնց հետ ժամանակակից ադրբեջանցիներն իրենց կապում են կամ իրենց համարում են նրանց հետնորդները և հետևաբար տվյալ տարածքը համարում են իրենց «պատմական հողը»՝ ինչպես, օրինակ, պատմական Աղվանքի դեպքում: Ժամանակից Ադրբեջանը իրականում ո՛չ էթնիկ և ո՛չ էլ կրոնական կապ չունի պատմական Աղվանքի հետ: Աղվանից ժողովուրդները, ինչպես հայտնի է, քրիստոնյա էին, ընդ որում՝ առաքելական, իսկ էթնիկ առումով շատ բազմատարր էին, բայց համենայն դեպս թուրքական էթնոսի հետ ոչ մի առնչություն չունեին:

Թե ի՞նչ եղան հետո այդ ժողովուրդները, ձուլվեցին, կոտորվեցին, թե վերացան՝ այլ հարց է: Աղվանական որոշ ժողովուրդներ, ինչպես, օրինակ, ուդիները, մինչ օրս էլ կան ժամանակակից Ադրբեջանի տարածքում: Բայց դա չէ հարցը: Հարցն այն է, որ Ադրբեջանը, իրեն հռչակելով Աղվանքի ժառանգորդ, իր տարածքում պահպանված պատմական հայկական հուշարձանները, օրինակ՝ եկեղեցիները հայտարարում է աղվանական՝ դրանք յուրացնելու և հայկական հետքը վերջնականապես վերացնելու նպատակով:

Բայց վերադառնանք նախորդ հարցադրմանը: Այո՛, եղել է Երևանի կուսակալությունը կամ խանությունը, որը մտել է Պարսկաստանի կազմի մեջ, և զուգահեռաբար եղել է Շիրվանի կուսակալությունը կամ խանությունը (զբաղեցրել է ներկայիս Ադրբեջանի տարածքի մի մասը)՝ կրկին պարսկական տիրապետության տակ: Նույն հաջողությամբ եղել է Երևանի նահանգը, որտեղ, այո՛, ապրել են զգալի թվով թուրքախոս մուսուլմաններ, բայց նաև եղել են Բաքվի և Ելիզավետպոլի նահանգները, որտեղ ապրել են մեծ թվով հայեր, այդ թվում՝ Բաքու քաղաքում, որտեղ հայերը մեծ ազդեցություն ունեին: Իսկ դրա հիմնական պատճառներից մեկն այն էր, որ այդ շրջանում դեռ չկային ազգային պետություններ և կովկասյան ժողովուրդները շատ խառն էին ապրում: Նույն ձևով 19-20 դդ․ հայերը մեծ թիվ էին կազմում և քաղաքական, հասարակական ու մշակութային լուրջ ազդեցություն ունեին տարածաշրջանային մեկ այլ խոշոր կենտրոնում՝ Թիֆլիսում։ Այդ դեպքում ի՞նչն է խանգարում մեզ պատմական հայկական տարածք կամ Հայաստանի մաս համարել նույն Բաքուն ու Թիֆլիսը, առավել ևս որ ի տարբերություն պայմանական «ադրբեջանցիների»՝ հայկական ինքնությունը շատ վաղուց արդեն ձևավորված և ճանաչված գործոն էր ողջ տարածաշրջանում։

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Не в сетиПрофиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Армянская резня в Баку 1918 года: Столица... на крови...
СообщениеДобавлено: 15 июн 2020, 20:47 
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 26339
Откуда: Армения, Ереван
Երևանի խանությունը պարսկական վարչական միավոր էր


Անդրադառնալով թեմային՝ պատմաքաղաքական և ռազմաքաղաքական հարցերի վերլուծաբան Մհեր Հակոբյանը ասում է, թե ամբողջ խնդիրը պայմանավորված է այն հանգամանքով, որ ադրբեջանցիները իրենց կապում են 16-18 դդ. գոյություն ունեցած իրանական Սեֆյան պետության հետ՝ հաշվի առնելով այն ենթադրությունը, որ Սեֆյան արքայատոհմը թյուրքական ծագում ուներ և սերում էր իրանական Ատրպատականից: Եվ հետևաբար Սեֆյան Պարսկաստանի կազմի մեջ մտած մի քանի տասնյակ խանությունները, այդ թվում՝ Երևանի խանությունը, մեխանիկորեն դառնում են «ադրբեջանական»: Այլ խոսքերով՝ կրկին գործ ունենք այլոց պատմությունը յուրացնելու և դրա հիման վրա սեփական պատմությունն ու ինքնությունը ստեղծելու սովորական ադրբեջանական գործելաոճի հետ:

«Խնդիրը նրանում է, որ գոյություն է ունեցել Երևանի խանություն կոչվածը, իրենք էլ համարում են, որ Երևանի խանությունը ադրբեջանական պետական միավոր է՝ ինչպես մյուս խանությունները՝ Նախիջևանի խանությունը, Գանձակի խանությունը, Ղարաբաղի խանությունը, Ղարադաղի խանությունը, Ուրմիայի, Շաքիի, Շիրվանի, Ղուբայի խանությունները, և այլն։ Մոտ 20 խանություն է գոյություն ունեցել, այդ թվում՝ Երևանի խանությունը, որը դրանց մեջ համեմատաբար ավելի խոշորն էր։ Հիմա սրանք համարում են, որ Երևանի խանությունը ադրբեջանական պետական միավոր է, Երևանի խանությունը իրենց պատմությունն է, և այլն։ Աբսուրդ է, որովհետև ամենից առաջ սկսենք նրանից, որ Երևանը «Ադրբեջանում» չէր՝ ինչքան էլ իրանական Ատրպատականը լայն մեկնաբանենք։ Սա՝ առաջինը։ Երկրորդն էլ՝ Երևանի խանությունը պարսկական պետության վարչական միավոր էր և կապ չուներ գոյություն չունեցած «ադրբեջանական ազգ», «Ադրբեջան» պետության հետ», – «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում մեկնաբանեց Մհեր Հակոբյանը՝ ընդգծելով, որ Երևանի խանությունում ապրել են շատ քիչ թվով՝ իշխող վերնախավը կազմող, վարչական կառուցվածքի մեջ ընդգրկված պարսիկներ, բայց բնակչության հիմնական մասը հայեր էին։

Օրինակ, Երևանի 1727 թ․ պաշտպանության ժամանակ հայերը մոտ 10․000 զինվոր են տրամադրել, ինչը նշանակում է, որ քաղաքում հայերի թիվը մոտ 70-80․000 էր։

«Ամբողջ գաղտնիքը նրանում է, որ Երևանի խանությունը մինչև վերջ չհստակեցված կարգավիճակ է ունեցել։ Երբ կենտրոնական իշխանությունը թուլացել է, իր անկախությունը մեծացել է։ Երբ կենտրոնական իշխանությունը ուժեղացել է, իր անկախությունը թուլացել է։ Դա բոլոր խանություններին է վերաբերում՝ Գանձակի, Ղարաբաղի, Նախիջևանի, Շաքիի, Շիրվանի, Ղուբայի և այլ խանություններ։ Մանավանդ ներկայիս Ադրբեջանի տարածքում՝ Կուր գետի ձախ ափին, շատ մանր խանություններ են եղել, ընդ որում՝ այդ խանությունների մի մասը լեզգիական բնույթ են ունեցել, մի մասը՝ ավարական։ Ասենք, Ղուբայի խանությունում լեզգիներն են իշխող դեր ունեցել էթնիկ իմաստով։

Հիմա ո՞րն է այստեղ անհեթեթությունը։ Առաջինը՝ Երևանի խանություն կոչվածը, Նախիջևանի խանություն կոչվածը, Ղարաբաղի խանություն կոչվածը պարսկական վարչական միավորներ են եղել և մաս են կազմել սկզբում Սեֆյանների, հետո՝ Աֆշարիների, Ղաջարիների պետությանը։ Սեֆյանները, Աֆշարիները, Ղաջարիները իշխող դինաստիաներն են։ Եվ քանի որ նրանք թույլ են եղել՝ կենտրոնական իշխանությունը թուլացել է և տեղական իշխանությունները ուժեղացել են։ Այդպես է եղել, մասնավորապես, 18-րդ դ․ երկրորդ կեսին՝ 1750-1790-ական թթ․։

Հիմա ադրբեջանցիները, մի կողմից, դա չեն ընդունում, մյուս կողմից ասում են, թե դրանք «ադրբեջանական» կազմավորումներ են եղել։ Բայց նույնիսկ եթե Ադրբեջան համարենք իրանական Ատրպատականը, ամեն դեպքում Երևանը և Արևելյան Հայաստանի տարածքները Ատրպատականում չէ։ Իրենց տրամաբանությամբ՝ ողջ Արևելյան Հայաստանը, ըստ էության, «իրենց Ատրպատականն է»։ Էլ չեմ ասում, որ Երևանի բնակչության հիմնական մասը եղել են հայեր, դա ապացուցված է հազար ու մի փաստերով։ Իշխող վերնախավն էլ եղել են պարսիկներ։ Բայց այս դեպքում «պարսիկ» հասկացությունն էլ է անորոշ, որովհետև «պարսիկ» մենք կոչում ենք իներցիայով
»։

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Не в сетиПрофиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Армянская резня в Баку 1918 года: Столица... на крови...
СообщениеДобавлено: 15 июн 2020, 20:48 
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 26339
Откуда: Армения, Ереван
«Ադրբեջանցի ազգ» հասկացություն գոյություն չունի


Մհեր Հակոբյանը շեշտում է, որ, իհարկե, կարող էր այս կամ այն խանը թյուրքական ծագում ունենալ, բայց եթե նա ինչ-որ թյուրքական արմատներ ունի՝ դա չի նշանակում, որ նա «ադրբեջանցի» է կամ իր կառավարած խանությունը «ադրբեջանական» է, քանի որ «ադրբեջանցի» հասկացությունն էլ է շատ անորոշ։

«Ադրբեջանցի» հասկացություն, ազգ կոչվածը մինչև հիմա չկա։ Տեսեք, թե սրանք ինչ խարդախություն են անում․ թուրքմեններին ու թուրքերին, որոնք Սեֆյանների իշխող վերնախավում իրոք դեր ունեին, մեխանիկորեն համարում են «ադրբեջանցի», բայց իրականում «ադրբեջանցի» ազգ մինչ օրս չկա։ «Ադրբեջանցին» անձի պետաիրավական կապն է։ Օրինակ, ես հայ եմ, գնամ Ադրբեջան, քաղաքացիություն ստանամ՝ կդառնամ «ադրբեջանցի»։ Ինչպես Ռուսաստանի դեպքում՝ «россиянин»-ը (ռուսաստանցի), որը պետաիրավական հասկացություն է։ Կրկնում եմ՝ «ադրբեջանցի ազգ» հասկացություն գոյություն չունի։ Նույնիսկ նրանց էթնոնիմը, ազգային անունն է արհեստական՝ «ադրբեջանցի»։ Նույնն է, որ մենք ասենք՝ գյումրեցի ազգ կա՞, թե՞ չկա։ «Ադրբեջանցին» Ադրբեջան պետության բնակիչն է։ Ո՞ւր էր քո Ադրբեջան պետությունը 1904 թվին։ Չկա՛ր։ Էլ ի՞նչ «ադրբեջանցի»։ Իսկ մեր պարագայում, անկախ նրանից՝ Մեծ Հայքի կամ Անիի թագավորությունը կլինի, թե ոչ, հայը մի՛շտ կա», – ընդգծեց մեր զրուցակիցը։

Բաքվի կոմունան՝ Ստեփան Շահումյանի գլխավորությամբ


Իսկ եթե գանք 20-րդ դարասկզբի իրադարձություններին և մասնավորապես 1918 թվականին, ապա ամենազավեշտալին այն է, որ Բաքվի ներկայիս «խանության» միապետը՝ Իլհամ Հեյդարօղլուն, որն առանց որևէ կոնկրետ փաստի, հայտարարում է, թե իբր ԱԴՀ-ն իր առաջին իսկ որոշումներից մեկով, որպես «լավություն», Երևանը «փոխանցեց» Հայաստանին, բայց իրականում այն քաղաքում՝ Բաքվում, որտեղ այսօր պարոն Ալիևը գահակալում է, ինչպես մեր զրուցակից Մհեր Հակոբյանն է ասում՝ «հայերն էին տիրություն անում»: Ավելին, 1918 թ․ գարնանը այստեղ կոմունիստական իշխանություն է ձևավորվում՝ հայազգի (!) Ստեփան Շահումյանի գլխավորությամբ։

Խոսքն, իհարկե, Բաքվի կոմունայի մասին է, որն ընդամենը մի քանի ամսվա կյանք ունեցավ: Եթե ավելի ճշգրիտ լինենք՝ 1917 թ. նոյեմբերին՝ Հոկտեմբերյան հեղաշրջումից մեկ շաբաթ անց, Բաքվում կազմավորվում է բանվորական, գյուղացիական և զինվորական դեպուտատների խորհուրդը, որն ավելի ուշ գլխավորում է հայ բոլշևիկ Ստեփան Շահումյանը: 1918 թ. մարտին այստեղ արյունալի բախումներ են լինում, բայց հեղափոխական ուժերը կարողանում են ճնշել մուսավաթականների խռովությունը և ամրապնդել խորհրդային իշխանությունը Բաքվում: Ընդ որում՝ դա տեղի է ունենում հայկական Դաշնակցություն կուսակցության զորաջոկատների ակտիվ աջակցությամբ (!): 1918 թ. ապրիլին Բաքվի խորհրդարանը ձևավորվում է գործադիր իշխանության մարմին՝ Ժողովրդական կոմիսարների խորհուրդը (Ժողկոմխորհ), որի նախագահ է ընտրվում Ստեփան Շահումյանը: Բաքվի Ժողկոմխորհը պահպանում է իր իշխանությունը մինչև հուլիսի վերջը, երբ քաղաքին են մոտենում թուրքական զորքերը: Թե ինչ ողբերգական վախճան ունեցան Բաքվի 26 կոմիսարները, նրանց թվում՝ նշանավոր հեղափոխական Ստեփան Շահումյանը, հավանաբար բոլորն են հիշում: Այսօր սա ֆանտաստիկ թվացող պատմություն է, բայց Ադրբեջանի տարածքում հայկական ազդեցությամբ պետականության ձևավորումն այն ժամանակ միանգամայն իրական էր՝ դեպքերի փոքր-ինչ այլ ընթացքի դեպքում: Հիմնական գործոններից մեկն, իհարկե, թուրքական զորքերի միջամտությունն էր, որն էլ օգնեց ԱԴՀ-ին հաստատելու իր իշխանությունը:

Հավանաբար Բաքվում հայերի դերակատարության փաստը խորը հետք է թողել ադրբեջանական քաղաքական վերնախավի շատ ներկայացուցիչների, այդ թվում՝ Ալիևի պատմական հիշողության մեջ, այդ պատճառով էր նա այդպիսի դառնությամբ ու ատելությամբ խոսում Ստեփան Շահումյանի մասին ս․ թ․ փետրվարի 15-ին Մյունխենի անվտանգության համաժողովի շրջանակներում ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հետ միասին տեղի ունեցած պանելային քննարկման ժամանակ։

Այս համատեքստում Մհեր Հակոբյանը նշում է․ «Եթե Հայաստանի Հանրապետությունը կայացավ մայիսյան հերոսամարտերի ու հատկապես Սարդարապատի շնորհիվ, Վրաստանի Հանրապետությունը ուներ իր պատճառները, ապա Ադրբեջանի Հանրապետությունը կայացավ, ըստ էության, թուրքական զենքի, Նուրի Փաշայի զորքերի շնորհիվ, որոնք ուղղակիորեն Ադրբեջանական Դեմոկրատական Հանրապետություն հռչակեցին, որի մասին Դենիկինը իր հուշերում ասում է․ «Արհեստական, չեղած պետություն է»։ Այս ամենի մասին կարելի է շատ երկար խոսել, բայց ես շատ եմ ցավում, որ մեր պետությունը այս հարցերին ուշադրություն չի դարձնում, և այս հարցերը լուսաբանելու փոխարեն՝ զբաղված են մանր-մունր վեճերով, մեկօրյա թեմաներով»։

Երկարաժամկետ հեռանկարում Ալիևը մեծ վնաս է կրելու իր ստից


Իսկ ինչ վերաբերում է Ալիևի հայտարարության քաղաքական նշանակությանը՝ Մհեր Հակոբյանն ասում է, որ ամենից առաջ ինքը նմանատիպ հայտարարությունները կգնահատեր էթնոմշակութային առումով. «Այսինքն՝ իրենք ուղղակի պարզ կասկածի տակ են դնում հայերի գոյության իրավունքը։ Շատ պարզ։ Պարզապես հայերի ու Հայաստանի Հանրապետության գոյության իրավունքը կասկածի տակ են դնում։ Ալիևին չի հետաքրքրում ո՛չ քո պատմությունը, ո՛չ քո Մաշտոցը, ո՛չ Սեֆյան Պարսկաստանը, ո՛չ էլ մի ուրիշ բան: Նա այս պահին ռեալ գործ է անում: Նա իր ազգակիցներին, իր էթնոսին ոգևորում է, այդ սուտը լցնում է նրանց ուղեղը, կարճաժամկետ թմրանյութով դոպինգ է տալիս իր ժողովրդին, բայց երկարաժամկետ հեռանկարում նա շատ մեծ վնաս է կրելու այդ ստից: Սակայն քանի որ նա կարճաժամկետ խնդիրներ է լուծում՝ կարճաժամկետ դոպինգ է տալիս իր ժողովրդին և մեծ հաշվով՝ ուզում է արմատից կտրել Ղարաբաղի նկատմամբ մեր հավակնությունները, որովհետև իր տեսանկյունից՝ եթե «Երևանն է իրենը», ապա ի՞նչ խոսել արդեն Ղարաբաղի մասին»։

Տեղեկատվական պատերազմի դաշտում թերանում ենք


Հենց այս համատեքստում էլ վերլուծաբանը անդրադառնում է հարցի քաղաքական և ռազմաքաղաքական ասպեկտներին՝ նշելով, որ ամեն ինչ ծայրահեղ պարզ է՝ պիտի ուժե՛ղ լինենք՝ ադրբեջանական ագրեսիային դիմակայելու և մեր դիրքերը պահելու համար:

Ռազմականապես մենք ու մեր բանակը, իհարկե, շատ ուժեղ է և իր գործը փայլուն է կատարում: Բայց, ցավոք, առայժմ թույլ ենք ժամանակակից պատերազմների մեկ այլ՝ ոչ պակաս կարևոր ճակատում՝ տեղեկատվական պատերազմի դաշտում, որտեղ, ինչպես տեսանք, Ադրբեջանը շատ ակտիվ է գործում՝ փորձելով հող նախապատրաստել Հայաստանի ոչ միայն տարածքային, այլև էթնոմշակութային կլանման համար: Մհեր Հակոբյանը այս առումով շատ կարևոր է համարում ոչ միայն մասնագիտական ու լրատվական շրջանակների, այլև լայն հանրության ներգրավվածությունն ու տեղեկացվածությունը: Ասում է՝ ազգի 95 տոկոսը չի հետաքրքրվում այս հարցերով:

«Այս մասին պետք է խոսել: Ազիզյանների սերիալների, կորեական հիմարությունների և հնդկական սերիալների փոխարեն պետք է այս մասին խոսել: Փաստերով, քարտեզով, վերլուծություններով հագեցած հաղորդումներ պատրաստել և անընդհատ շրջանառել: Մանավանդ որ մենք ճիշտ ենք, ճշմարտությունն ու արդարությունը մեր կողմն է»:

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Не в сетиПрофиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Армянская резня в Баку 1918 года: Столица... на крови...
СообщениеДобавлено: 16 июн 2020, 18:46 
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 26339
Откуда: Армения, Ереван


Руководство Азербайджана в лице президента Ильхама Алиева еще раз публично заявило о притязаниях Азербайджана на территории Республики Армения, в частности, на Ереван. 28 мая, по случаю Дня Азербайджанской Республики, встречаясь с «вынужденными переселенцами», Алиев рассказал об Азербайджанской Демократической Республике (АДР), основанной в 1918 году. Именно в этом контексте бакинский диктатор сослался на армянские территории, заявив, что земли АДР, или, точнее, “Иреван”, были переданы Армении.

«Республика не полностью контролировала территорию Азербайджана. Конечно, мы не должны забывать, что одним из первых решений АДР было передать Ереван, наш древний город, Армении. Этому нет оправдания, и это нельзя простить», – сказал Алиев с вполне серьезным выражением лица.

Конечно, это не первый случай, когда военно-политическое руководство Азербайджана делает подобные заявления. Многие скажут, что не стоит воспринимать Алиева и то, что он сказал, всерьез, и в лучшем случае можно на все это ответить милосердной улыбкой.

Но давайте не будем забывать, что мы имеем дело с государством, которое представляет серьезную военно-политическую угрозу в регионе и непосредственно угрожает Армении, и которое, между прочим, руководствуется очень четкой стратегией и далеко идущими политическими целями, какими бы абсурдными или вводящими в заблуждение они не казались нам. И в этом смысле мы считаем, что вопрос заслуживает историко-политической экспертизы, во-первых, чтобы раскрыть и показать правду, а во-вторых, чтобы провести некоторое исследование.

Необходимо помнить, что, как сегодня Азербайджан считает Армению и армянский народ своим врагом номер один, из-за чего имеют место всевозможные агрессивные действия, так и почти на всем протяжении существования Первой Республики Армения в 1918-20 годах Азербайджан проводил агрессивную военную политику против нее. Затем с помощью большевистских войск азербайджанцы попытались отторгнуть от Армении не только Нагорный Карабах, но и Зангезур, Нахичевань и другие территории, которые сохраняли свой спорный статус до советизации региона – до прямого вмешательства Москвы. И даже после советизации Армении в 30 ноября 1920 года Революционный комитет Азербайджанской ССР в официальном сообщении Армянскому революционному комитету заявил, что Нагорный Карабах, Зангезур и Нахичевань признаны частью Армянской ССР. Однако в последующие месяцы события приняли другой оборот. Нагорный Карабах и Нахичевань были переданы Советскому Азербайджану, и только Зангезур, теперь Сюник, остался в составе Армении, благодаря героической борьбе Гарегина Нжде. И если в Армении не забывают о Нахичевани, то в Азербайджане не забывают о Зангезуре, и руководство Азербайджана говорит об этом публично. В последний раз это случилось в 2019 году. На полях конференции Совета сотрудничества тюркоязычных государств в Баку Алиев заявил, что «передача Зангезура Армении привела к географическому разделению тюркского мира». Армянские эксперты сразу отметили, что впервые в заявлении президента Азербайджана зазвучал пантюркистский тон.

Именно в этом контексте азербайджанское руководство называет Ереван, Зангезур, Севан и другие территории Армении «азербайджанскими историческими землями». Например, в 2016 году, в декабре, Алиев объявил, что «мы вернемся в Ереван мирным путем».

Не секрет, что армяно-азербайджанский конфликт не ограничивается Нагорным Карабахом (Арцах). Существуют различные проблемы, которые так или иначе остаются в историко-политической памяти обеих сторон и восходят к началу 20-го века, особенно 1918 году, когда были образованы Республика Армения и Азербайджан.

Ключевые вопросы:

-Насколько трудным было положение новой независимой Республики Армения в то время, какова была хаотическая ситуация во всем регионе, и какими усилиями было создано искусственное государство под названием «Азербайджан»?

-Почему эта страна получила название «Азербайджан», была ли страна под названием «Азербайджан» в этих областях или она была создана искусственно, откуда появилось ее географическое название и с какой целью.

-Почему бакинский диктатор говорит о Ереване и называет его «Иреваном» или «Ираваном».

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Не в сетиПрофиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Армянская резня в Баку 1918 года: Столица... на крови...
СообщениеДобавлено: 16 июн 2020, 18:53 
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 26339
Откуда: Армения, Ереван
Территориальные претензии Азербайджана к Армении


Напомним, что, как сегодня Азербайджан считает Армению и армянский народ своим врагом номер один, из-за чего возникают всевозможные агрессивные действия, так и почти на протяжении всего существования Первой Республики Армения в 1918-20 годах Азербайджан проводил агрессивную военную политику против Армении. Затем с помощью большевистских войск азербайджанцы попытались присоединить не только Нагорный Карабах, но и Зангезур, Нахиджеван и другие территории, которые сохраняли свой спорный статус до советизации региона. И даже после советизации Армении 30 ноября 1920 года Революционный комитет Азербайджанской ССР в официальном сообщении Армянскому революционному комитету заявил, что Нагорный Карабах, Зангезур и Нахичевань были признаны частью Армянской ССР. Однако в последующие месяцы события приняли другой оборот. Нагорный Карабах и Нахичевань перешли к Советскому Азербайджану, и только Зангезур, теперь Сюник, остался частью Армении, благодаря героической и упорной борьбе Гарегина Нжде. И если в Армении не забывают о Нахиджевани, то в Азербайджане не забывают о Зангезуре, и руководство Азербайджана говорит об этом публично.

Откуда происходит название «Азербайджан»? Территориальные претензии к Ирану


Топоним «Азербайджан», если мы посмотрим на проблему с историко-лингвистической точки зрения, является заимствованием из арабской транскрипции региона Атрпатакан на севере Ирана (Азербайджан), который упоминается у историка 10-го века аль-Масуди. А основатели АДР назвали эту страну Азербайджаном, скорее всего, в надежде на дальнейшее присоединение уже иранского, «настоящего» Азербайджана. Об этом в 1919 году говорил выдающийся русский востоковед В. Бартольд.

Что касается названия Еревана – «Иреван», это также заимствование из персидского Ираван, потому что на персидском языке именно так звучит название «Ереван».

Но проблема Еревана, помимо лингвистической стороны, имеет гораздо более важную историко-политическую сторону, которая снова связана с Ираном. Алиев говорит, что одним из первых решений АДР было «передать» их «старый город» Ереван Армении. Но поскольку мы имеем дело с враждебным государством Азербайджан, которое ведет не только военно-политическую войну против Армении, но и очень четкую и скоординированную информационную войну, используя в качестве инструментов ложь и обман, мы здесь видим обычное искаженное восприятие исторических фактов.

До образования Первой республики Ереван находился под властью Османской, Персидской и Русской империй. Ясно, что смешно говорить непосредственно об азербайджанской идентичности города в связи с упомянутыми периодами, и если мы пытаемся понять восприятие азербайджанцев, нам следует говорить о некоторых традиционных народах или исторических образованиях, с которыми современные азербайджанцы связывают себя или считают себя их потомками. Следовательно, они рассматривают эту область как свою «историческую землю», как, например, в случае исторического Агванка.

Да, было Ереванское губернаторство или ханство, которое было частью Персии, и в то же время было губернаторство или ханство Ширвана (часть территории современного Азербайджана), опять же под персидским владычеством. В Ереване, действительно, проживало значительное число мусульман, говорящих по-турецки, но также и в городах Баку и Елизаветполь и их округе проживало большое количество армян. В том же Баку армяне имели большое влияние. И одной из главных причин этого было то, что в то время не было национальных государств, а народы Кавказа были очень смешанными.

Армяне оказали серьезное политическое, социальное и культурное влияние на другой крупный региональный центр – Тбилиси (Грузия). В таком случае, что мешает нам рассматривать Баку и Тбилиси (Грузию) как исторические армянские территории или как часть Армении, тем более что, в отличие от указанного “азербайджанства”, армянская идентичность и армянское наследие долгое время были признанным фактором во всем регионе?

Понятие «азербайджанец» как нация не существует. Туркмены и турки, которые действительно сыграли свою роль в правящей элите Сефевидов, автоматически считаются «азербайджанцами», но на самом деле «азербайджанской» нации по сей день нет. «Азербайджанец» – это государственно-правовая связь человека. Как и в случае с Россией, «россиянин» (русский), который является государственно-правовой концепцией. «Азербайджанец» – это резидент Азербайджана.

Самым интересным в событиях начала 20-го века, особенно в 1918 году, является то, что нынешний монарх Баку, Ильхам Гейдароглу, который, без какого-либо конкретного факта, утверждает, что АДР одним из его первых «добрых» решений передал «Ереван» «Армении», но на самом деле в городе Баку, где сегодня господствует Алиев «правили армяне». Более того, в 1918 году здесь было сформировано коммунистическое правительство во главе с армянином(!) Степаном Шаумяном.

Конечно, речь идет о Бакинской коммуне, которая просуществовала всего несколько месяцев. Точнее, в 1917 году, через неделю после октябрьского переворота в Баку был сформирован совет рабочих, крестьян и военных депутатов, который позднее возглавил армянский большевик Степан Шаумян. В марте 1918 г. произошли кровавые столкновения, но революционные силы смогли подавить восстание мусаватистов и усилить советскую власть в Баку. В то же время это происходит при активной поддержке армянских войск АРФ Дашнакцутюн. В апреле 1918 г. в парламенте Баку был сформирован орган исполнительной власти – Совет народных комиссаров (Народный совет) под председательством Степана Шаумяна. Народный совет Баку останется у власти до конца июля, когда турецкие войска приблизятся к городу. Все, наверное, помнят трагический конец 26 бакинских комиссаров, включая знаменитого революционера Степана Шаумяна. Сегодня это кажется фантастической историей, но формирование государства под влиянием Армении на территории Азербайджана в то время было вполне реальным, в случае немного другого хода событий. Конечно, одним из главных факторов было вмешательство турецких войск, которое помогло АДР установить свою власть.

Армяне в Баку оставили глубокий след в исторической памяти многих представителей азербайджанской политической элиты, в том числе и самого Алиева, поэтому он с такой горечью и ненавистью говорил, например, о Степане Шаумяне.

Если Республика Армения появилась в результате майских героических сражений и особенно Сардарапата, у Республики Грузия были свои причины, то Азербайджанская Республика была провозглашена, фактически, благодаря турецкому оружию, войскам Нури-паши, которые непосредственно и объявили Демократическую Республику Азербайджан. «Это искусственное, несуществующее государство», – говорил об Азербайджане главнокомандующий Юга России, лидер Белого Движения Антон Деникин.

Алиева не интересует история, Маштоц, Сефевидская Персия или что-то еще. В настоящее время он проделывает «настоящую работу». Он вдохновляет своих родственников, свой этнос, наполняет их мозги ложью, но в конечном счете он сильно пострадает от этой лжи. Однако, поскольку азербайджанский президент решает краткосрочные проблемы, он дает быстродействующий допинг своему народу и, по большому счету, хочет искоренить армянские амбиции в отношении Карабаха, потому что, с его точки зрения, если «Ереван его, то что можно говорить о Карабахе?».

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Не в сетиПрофиль  
 
Показать сообщения за:  Поле сортировки  
Начать новую темуНаписать комментарии Страница 2 из 2   [ Сообщений: 30 ]
На страницу Пред.  1, 2



Кто сейчас на конференции

Сейчас этот форум просматривают: нет зарегистрированных пользователей и гости: 1


Вы не можете начинать темы
Вы не можете отвечать на сообщения
Вы не можете редактировать свои сообщения
Вы не можете удалять свои сообщения
Вы не можете добавлять вложения

Найти:
Перейти:  
cron


Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
610nm Style by Daniel St. Jules of Gamexe.net

Вы можете создать форум бесплатно PHPBB3 на Getbb.Ru, Также возможно сделать готовый форум PHPBB2 на Mybb2.ru
Русская поддержка phpBB