Военно-исторический форум

Добро пожаловать на форум военной истории
Текущее время: 26 фев 2018, 06:14

Часовой пояс: UTC + 4 часа [ Летнее время ]


google-site-verification: googled222e2bf1c5c3655.html

Начать новую тему Ответить на тему  [ Сообщений: 75 ]  На страницу Пред.  1, 2, 3, 4, 5  След.
Автор Сообщение
 Заголовок сообщения: Re: Битва на Аварайрском поле: Первая война за христианскую веру
СообщениеДобавлено: 06 авг 2013, 22:46 
Не в сети
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 23213
Откуда: Армения, Ереван
Очков репутации: 13

Добавить очки репутацииУменьшить очки репутации
ԵՂԻՇԵ

ՈՒսումնասիրողները Եղիշեին համարում են Մամիկոնյան տան պատմիչ և հարց են առաջ քաշում, թե ինչպիսին կլիներ մեր տեսակետը ապստամբության վերաբերյալ, եթե տվյալ իրադարձությունների մասին տեղեկություններ հայտներ Վասակը՝ իր պատմիչի միջոցով: Կարելի է համարյա վստահությամբ ասել, որ վերաբերմունքը գրեթե նույնը կլիներ: Իսկ ինչպիսին է մեր վերաբերմունքը հետագա 924 տարում տեղի ունեցած բոլոր ապստամբությունների և Հայոց երկու պետությունների մղած զինված պայքարի, ինչպես նաև վերջին 628 տարվա գոյամարտերի և հենց Արցախյան ազատագրական պայքարի վերաբերյալ, որոնք հիմնականում չեն ունեցել Եղիշեի պես կրակոտ պատմիչներ, այլ պատմիչներ, որոնք ավելի սառնասիրտ մոտեցում են ցուցաբերել: Այստեղ կա ևս մի կարևոր հանգամանք. եթե մենք ժխտում ենք Վարդանանց ապստամբության անհրաժեշտությունը, որը կատարվում էր ազգի ինքնության պահապանման և ասիմիլյացիային դիմադրելու համար, ապա ինչպես պետք է վերաբերվել հետագա մոտ 32 ապստամբություններին ինչպես նաև բազում գոյամարտերին, սկզբում ընդդեմ Պարսկաստանի, Բյուզանդիայի, Արաբական Խալիֆաթի, հետո էլ սելջուկների, մոնղոլների ու թաթարների, նորից պարսիկների ու թուրքերի, որոնք հիմանականում կատարվում էին տնտեսական կեղեքումներին և ազգային հալածանքներին դիմադրելու համար՝ նպատակ ունենալով վերականգնել Հայաստանի պետականությունը, որն ի վերջո պսակվեց հաղթանակով:

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Профиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Битва на Аварайрском поле: Первая война за христианскую веру
СообщениеДобавлено: 06 авг 2013, 22:47 
Не в сети
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 23213
Откуда: Армения, Ереван
Очков репутации: 13

Добавить очки репутацииУменьшить очки репутации
ՎԱՍԱԿՅԱՆ ԱՂԱ՞ՆԴ
(սարկազմի հովերով, հոգեթով վերջաբան)

Անցած կիրակի «հոգվույս կիրակին» էր։ Վերջապես համերաշխ ու անդորր հոգով միանում եմ «Հ1»-ի գիշերային ծրագրին, չափազանց հուզախռով-գրավիչ էր հաղորդման գլխագիրը` «Հայոց հարցը»։ Դե, ասացեք, խնդրեմ, հնարավո՞ր է լճիցլճյան ծովախորշերում չհյուրընկալել հայոց հարցերով տապակվող ազգիս իմաստասերներին, այն էլ Բախտամյանի բախտախաղի սեղանի շուրջ։

Կեցցե՛ք, տիարք և կեցցե՛ս, տիկին ազգագրագետ, էդ ինչպե՞ս խախտեցիք ուղեղներիս բորբոսը և գլխի գցեցիք թեթև ձեռքով, որ Վասակ Սյունին ահա 1500 տարի կղերի մեղքով հանիրավի կրել է ազգադավի փշեպսակը, որ Կարմիր Վարդանն այնքան էլ կարմիր չէ, այլ էնպես, մոխրականաչ, և հարկ է փշեպսակը Վասակից հանձնել Վարդանին և հակառակը։

Կարևորն այլ է։ Հայոց հարցի շուրջ հավաքված պարմանիներն ու պարմանուհիները հոգեորսության սեանսի ընթացքում արժանավորապես դարձի եկան, և նրանց կեսի համար Վասակ Սյունին այլևս ազգի փրկիչն է։ Ա՜խ, դիվային այս խաղադրույքներում բավականին էական էր տիար Բախտամյանի ներդրումը, ով, մոռանալով իր հաղորդավարական անկողմնակալությունը, դիվահարի անմեղսունակությամբ շախ էր տալիս ազգագրագետ տիկին Հրանուշի հրաշունչ սեթևեթանքներին։ Այո՜, Վասակի աղանդն այլևս իրողություն է։ Սեղմվեք ու տեղ բացեք նրանց համար, եհովականներ, մորմոններ, սատանայապաշտներ և այլք։

Վրեժ ԱՌԱՔԵԼՅԱՆ


Հ. Գ.- Ի դեպ, տիարք իմաստասերները եթե ինչ-որ կերպ փորձում էին գաղափարական հիմքեր փնտրել Վասակ Սյունու գործողություններում, տիկինն անվերապահ էր ու վերջնագրային` Վասակը ազգասեր պետական այր էր, գնացեք ու մտածեք, թե ով էր Վարդանը։

Այսպիսով, պարզ է դառնում, որ 1500 տարի հայ պատմությունը, մշակույթն ու նրա երևելիները չարաչար սխալվել են և ապրել երջանիկ անգիտության մեջ։

Մնում է ավելացնել... Ողբամ զքեզ, հայոց աշխարհ...
Մնում է ավելացնել... ապրես, Վրեժ Առաքելյան

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Профиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Битва на Аварайрском поле: Первая война за христианскую веру
СообщениеДобавлено: 06 авг 2013, 22:48 
Не в сети
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 23213
Откуда: Армения, Ереван
Очков репутации: 13

Добавить очки репутацииУменьшить очки репутации
Ի դեպ անչափ հետաքրքիր նյութ - ժամանակակից պարսիկ պատմաբանի կարծիքը Ավարայրի ճակատամարտի և Վարդանանց պատերազմի մասին -

http://haycafe.ru/blog/158.html

Հետաքրքիր է, չէ, ըստ պարսիկների մենք հաղթել ենք Ավարայրի ճակատամարտում: Ցավալին այն է, որ այս պարսիկը կարծես թե ավելի հարգանքով է մոտենում Վարդանին ու Վարդանանց, քան որոշ հայ "մտավորականներ..."

"Բարոյական հաղթանակ" կոչվածը իրենց այլասերված պատկերացումներում (էն որ քեզ մորթում են, բայց դու երջանիկ ժպիտով հետևում ես դրան ու մտածում, որ... զատո ճիշտը դու ես), այլ ոչ թե իրական բարոյական հաղթանակը, որն այդ ճակատամարտում ռազմական հաղթանակի հետ միասին մեր կողմում էր: Հալալա պարսիկ պատմաբանին և իրանական պատմական դպրոցին, եթե այն ևս այս կարծիքին է: Չէի սպասում մի կողմից, հաճելի անակնկալ էր` մյուսից...

Հ.Գ.

Ուշադրություն դարձրեք, որ իրանական պատմական դպրոցն այս հարցում հենվում է հենց մեր` հայկական աղբյուրների վրա: Սա մի կողմից նշանակում է, որ ես իրոք ճիշտ էի, որ ժամանակին հետևության եկա, որ այս հարցի վերաբերյալ իրանական աղբյուրներ չեն պահպանվել, մյուս կողմից էլ հետաքրքիր է այն առումով, որ նույնիսկ մեր աղբյուրները, որոնց վրա հիմնվելով մերոնք խոսում են "պարտության" մասին, իրականում որպես հաղթական տեղեկություններ հաղորդողներ ընկալվում են նաև ոչ միայն իմ ու ինձ նմանների կողմից:

Հետաքրքիր, շատ հետաքրքիր կլիներ իմանալ իրանական դպրոցի կարծիքը "հայ-պարսկական" այլ իրադարձությունների մասին:

Հոդվածում կային որոշ թերություններ և միամտություններ, բայց դե ընդհանուր գաղափարը դա ոչ մի կերպ չի արժեզրկում:

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Профиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Битва на Аварайрском поле: Первая война за христианскую веру
СообщениеДобавлено: 06 авг 2013, 22:49 
Не в сети
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 23213
Откуда: Армения, Ереван
Очков репутации: 13

Добавить очки репутацииУменьшить очки репутации
Ի դեպ ասած, վասակյանների գնդերից զինվորները մասսայաբար դասալքել են և իրենց տոհմի այլ նախարարի (օր.`Խոռխոռունիները` Խորենի և այլն) գլխավորությամբ միացել են Վարդանանց, քանի որ հայ զինվորի արժեքային համակարգում իր նախարարի արարքը դավաճանություն էր: Այլ անուղղակի ապացույցներից բացի Եղիշեն հենց ինքն է նշում, որ. “Այն ետ կացածների փոխարեն, որոնք գնացին Սյունյաց իշխանի հետևից, (Վարդանը – Մ.Հ.) կարգեց նրանց եղբայրներին կամ որդիներին կամ եղբորորդիներին և ամեն մեկին տվեց նրանց զորքերը, որովհետև ամբողջ երկիրը դեռ նրա իշխանության տակ էր”: Նույնիսկ Սյունյաց գունդը ամբողջությամբ հանդես չէր գալիս, քանի որ Ավարայրի ճակատամարտից հետո, ըստ Փարպեցու. “Հմայակը (Վարդանի կրտսեր եղբայրը – Մ.Հ.) Տայոց ամրոցներում հավաքվածների վրա գումարեց… Սյունիքից բերած ընտիր տղամարդկանց” , էլ ուր մնաց՝ մյուսները: Իմ կարծիքով որոշ “Վասակյան” նախարարներ էլ նույնիսկ ոչ պաշտոնապես օգնել են Վարդանին: Իսկ Վասակյան նախարարների գավառների հասարակ ժողովուրդը համարյա ամբողջությամբ Վարդանի հետ էր: Ըստ “Աշխարհացույց”-ի էլ Մարզպանական Հայաստանի տարածքի մոտ 90%-ը Վարդանի հետ էր: Սա նաև համապատասխանում է Եղիշեին, ըստ որի նա խոսելու է. “…Հայոց պատերազմի մասին… որի մեջ քչերի հանդեպ շատերն առաքինի գտնվեցին” (մոտ 91 նախարարներից 80-ը): Որ Վասակյանք քիչ են եղել, անուղղակիորեն վկայում է նաև այն հանգամանքը, որ Վարդանի վերադառնալուց հետ Վասակը որևէ լուրջ քայլ չկարողացավ ձեռնարկել և խուճապահար հեռացավ Սյունիք:

Այսպիսով Վարդանի և Վասակի կողմնակիցների հավասարության կամ վերջիններիս գերազանցության մասին խոսելը միանշանակ չի համապատասխանում ճշմարտությանը:

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Профиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Битва на Аварайрском поле: Первая война за христианскую веру
СообщениеДобавлено: 06 авг 2013, 22:50 
Не в сети
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 23213
Откуда: Армения, Ереван
Очков репутации: 13

Добавить очки репутацииУменьшить очки репутации
Մյուս հարցը, որ առաջ է քաշվում, վերաբերվում է նրան, թե Վասակի դիրքորոշումը թեև պակաս վեհ, սակայն ազգի համար ավելի կենսունակ էր: Սակայն դա ճիշտ չէ:

301 թ-ին հայերն ընդունելով քրիստոնեությունը՝ ընդգծեցին իրենց տարբերությունը պարսիկներից, իսկ 451թ-ին Քաղկեդոնի ժողովի որոշմանը բացասական վերաբերմունք դրսևորելով, ընդգծեցին իրենց տարբերությունը բյուզանդացիներից: Իսկ այս երկու պետությունների քաղաքականությունը միշտ էլ ուղղված է եղել էթնիկ միատարր պետություն ստեղծելուն: Հայերը, ընդունելով զրահադաշտականությունը և հետևելով Վասակին, կամ ուղղակի դարերի ընթացքում կկորեին, ինչպես կորան օր.՝ մարերը, պարթևները, ասորիները և այլն, կամ էլ ներկայումս Հայկական լեռնաշխարհում կապրեր մի էթնոս, որը ոչ մի ընդհանուր բան չէր ուենա հայերի հետ` հանդիսանալով տարբեր ժամանակաշրջաններում մեր հայրենիքը ողողած էթնիկ խմբերի անդեմ մի խառնուրդ (ինչպես օրինակ պատմական Աղվանքը և աղվանցիներն ու ներկայիս Ադերբեջանը ու ադերբեջանցիները): Պատահական չէ, որ և Բյուզանդիայի, Պարսկաստանի ու Խալիֆաթի, և սելջուկների, մոնղոլների, թաթարների, նորից պարսիկների ու թուրքերի դեմ անհավասար և հիրավի հերոսական պայքարում, ինչպես նաև նրանց դժնդակ տիրապետության տարիներին, մինչև 20-րդ դարի սկզբի Մեծ Եղեռնը, հայը մնաց իշխող էթնիկ տարր ողջ Հայկական լեռնաշխարհում և չձուլվեց ինչպես այլ ազգեր: Փաստորեն Վարդանի քաղաքական գիծը անցավ դարերի փորձություն և լիովին արդարացրեց իրեն:

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Профиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Битва на Аварайрском поле: Первая война за христианскую веру
СообщениеДобавлено: 06 авг 2013, 22:50 
Не в сети
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 23213
Откуда: Армения, Ереван
Очков репутации: 13

Добавить очки репутацииУменьшить очки репутации
Վարդանին մեղադրում են նաև նրանում, թե իբր Հազկերտը ապստամբության ընթացքում արդեն հրաժարվել էր կրոնափոխության առաջարկից և իզուր էր հետագա պայքարը: Բայց նախ հաստատ չէր, որ Հազկերտը իրոք հրաժարվել էր իր պահանջից և այդ լուրերը Վասակը և պարսիկ պաշտոնյաները չէին տարածում, հեշտությամբ հաղթանակի հասնելու համար, և հետո չմոռանանք, որ հայերը ոչ մի երաշխիք չունեին, որ զորքի, ժողովրդի և նախարարների ցրվելուց հետո պարսից բանակը հեշտությամբ չէր գրավի Հայաստանը, քանի որ ըստ իմ ուսումնասիրությունների, Հազկերտի կարծեցյալ հրաժարման լուրը հայերը ստացան 451թ. հունվարի վերջին կամ փետրվարի սկզբին, երբ Փայտակարանում արդեն տեղի էր ունենում զորքերի կենտրոնացում և սկսվել էր արշավը դեպի Հայաստան: Բացի այդ, որ այդ մտադրությունը կեղծ է եղել, երևում է այն հանգամանքից, որ Հազկերտը այդ քայլով ժամանակ շահեց, և ևս մեկ անգամ ստուգելով բյուզանդացիների վերաբերմունքը, և տեսնելով, որ նրանք իրոք չեն պատրաստվում հայերին օգնել, հրամայեց սկսել արշավանքը: Այլ հարց է, որ Ավարայրի ճակատամարտից հետո Հազկերտը կարող էր իսկապես այդպիսի հրաման տալ, ապստամբությունը հանդարտեցնելու նպատակով, քանի որ ծանր կորուստներ էր կրել: Այստեղ կարևոր է ժամանակագրությունը չշփոթել՝ ճակատամարտից առաջ և հետո:

Վարդանին մեղադրում են, որ նա իբր անհեռատես էր և հայերը Ավարայրում մնացին մենակ: Սակայն վերևում արդեն ասվեց, որ հայ-բյուզանդական դաշինքը որոշ չափով, իսկ հայ-վիրա-աղվանական դաշինքը ամբողջովին քանդվեց Վասակի մեղքով: Ինչ վերաբերվում է հոներին, որոնք իբր խաբել են հայերին, ապա դա թյուրիմացություն է, քանի որ հենց Ավարայրի օրերին հոները ներխուժեցին Պարսկաստան և մեծ ավերածություններ կատարեցին, որը թեև չօգնեց բուն Ավարայրում, բայց մեծ նշանակություն ունեցավ հետագա պայքարի համար, երբ պարսիկները նաև այդ պատճառով ստիպված զորքերը հանեցին Հայաստանից և ուղարկեցին հոների դեմ:

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Профиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Битва на Аварайрском поле: Первая война за христианскую веру
СообщениеДобавлено: 06 авг 2013, 23:51 
Не в сети
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 09 июл 2013, 14:19
Сообщений: 8820
Очков репутации: 2

Добавить очки репутацииУменьшить очки репутации
Цитата:
Ստրատեգիական տեսանկյունից ևս Հայկական բանակը շահեց այն, քանի որ դրա, ինչպես նաև հետագա պարտիզանական գործողությունների արդյունքում Պարսից թագավորության բանակը հեռացավ Մարզպանական Հայաստանից, կնքվեց Նվարսակի պայմանագիրը և վերականգնվեց 428 թվականին Մարզպանական Հայաստանում տիրող վիճակը:

Ընդհանրապես այդպիսի հաջողություններից հետո, կողմերից հաղթողը ներկայացնում է իր ծանր պայմանները պարտված կողմին, դրանով պարտված կողմը նրան փոխհատուցում է կորուստները, իմ կարծիքով մարզպանական հայաստանի տիտղոսին վերադառնալով կողմերից ոչմեկը չշահեց, շահեց եկեղեցին տանելով բարեա-հոքեբանական հաղթանակ: Այս հաշտությունը պետք է կնքվեր նվազագույնս հայկական պետականության վերականգնմամբ և ինչ-որ տոհմին թագ նվիրելով, բայց մնալով դաշնակիցի տիտղոսի մեջ: Դուք այդպես չե՞ք կարծում: Եթե նկատել եք մենք այս վերջի 1700 տարվա ընթացքում պոտականության ու հայրենիքի համար մարտեր շատ քիչ ենք տարել համեմատաբար անցած հազարամյակների հետ, այս 1700 տարվա ընթացքում մենք 75-85 տոկոսով մղել ենք քրիստոնեության այսինքն ՀԱԵ համար մարտեր, ոչ թե պետության, վերջին 100 տարվա ընթացքում մենք հասցրեցինք մեզ ցույց տալ որպես ազգ, այլ ոչ թե կրոնական համայնք, հուսանք, որ մենք մեզ կդռսեվորենք որպես ազգ ոչ թե այն ժամանակ երբ որ դանակը ոսկորին է հասել, այլ այն ժամանակ երբ որ պետք է մեզ ցույց տանք, հիմա մոտենում է այդ ժամանակը և հուսանք, որ մեր հետագա գործողությունները Ադրբեջանի հետ կապված կլինեն լավ մշակված ու ծրագրավորված, հուսամ, որ այս անքամ մենք կլինենք մի քանի քայլ առաջ և պատերազմի ժամանակ Ադրբեջանին կգցենք մեր իսկ սարգաց ծուղակի մեջ դրանով վերջ կտանք Ադրբեջան անունով պետությանը և կապահովենք մեր ապագա գոյությունը ու զարգացումը:


Вернуться к началу
 Профиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Битва на Аварайрском поле: Первая война за христианскую веру
СообщениеДобавлено: 07 авг 2013, 00:03 
Не в сети
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 09 июл 2013, 14:19
Сообщений: 8820
Очков репутации: 2

Добавить очки репутацииУменьшить очки репутации
Цитата:
Այն Հայկյան ոգու ցասումն էր, որը հայոց պետականության կորստից հետո ապացուցեց, որ հայը երբեք ստրուկ չի լինի, իսկ հայ ռազմիկը և հայոց զենքը ունեն այնպիսի հատկություններ, որոնց հետ հաշվի չնստելը կարող է ծանր հետևանքներ ունենալ ցանկացած թշնամու համար:

Հայը այդ ժամանակ ստրկացված չէր պարսիկների կողմից:
Цитата:
Այն դրեց մի գաղափարախոսության, մի ոգու հիմք, որը պահեց և պահպանեց մեր ազգը հետագա ծանր փորձություններում` ընդհուպ մինչև մերօրյա Արցախյան հերոսամարտը, որի մարտիկները մեկ անգամ ևս փայլուն կերպով ապացուցեցին, որ Վարդանանց ոգին անմար է: Բայց արդյո՞ք այն ռազմական պարտություն էր: Մեր կարծիքով՝ միանշանակ ոչ:

Որոշ չափով համաձայն եմ, նաև կավելացնեմմ որ արցախյան պատերազմից հետո, հաշտության պայմանագիրը ստորագրելիս կար նաև Նվաևսակի հաշտության պայմանագրի ոգին: :)

Որ խնդրեմ չ՞եք հիշեցնի թե ինչքաներ երկու կողմերի բանակների քանակը Գանձակի ճակատամարտում:


Вернуться к началу
 Профиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Битва на Аварайрском поле: Первая война за христианскую веру
СообщениеДобавлено: 07 авг 2013, 00:08 
Не в сети
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 09 июл 2013, 14:19
Сообщений: 8820
Очков репутации: 2

Добавить очки репутацииУменьшить очки репутации
Цитата:
Իրոք. եթե հայերը պայքարում էին ազգի գոյության, ասիմիլյացիային դիմադրելու և ինքնապահպանման համար

Չէի ասի, որ հայերը ավարայրում պայքարում էին պայքարում էին ազգի գոյության, ասիմիլյացիային դիմադրելու և ինքնապահպանման համար, ավելի շատ պայքարում էին քրիստոնեության ու ՀԱԵ համար, որը կապ չունի ասիմիլյացիայի, ազգի գոյության և ինքնապահպանման հետ:


Вернуться к началу
 Профиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Битва на Аварайрском поле: Первая война за христианскую веру
СообщениеДобавлено: 07 авг 2013, 00:20 
Не в сети
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 09 июл 2013, 14:19
Сообщений: 8820
Очков репутации: 2

Добавить очки репутацииУменьшить очки репутации
Цитата:
ա) ոչ մի ջանք չխնայեց հայ-բյուզանդական հնարավոր և հայ-վիրա-աղվանյան կայացած դաշինքը վիժեցնելու ուղղությամբ (Ավարայրի ճակատամարտից մի քանի շաբաթ առաջ տեղեկացրեց Վիրք, Աղվանք և Բյուզանդիա, թե իբր պարսիկները հրաժարվել են իրենց նպատակներից և այլևս կարիք չկա օգնության հասնել հայերին) և ի վերջո հասավ իր նպատակին (սակայն Գուգարքը, որը մինչ այդ միացվել էր Վրաստանին, մասնակցեց ապստամբությանը, քանի որ Տաշիրը և Աշոցքը, ըստ սկզբնաղբյուրների, ներկա էին):
բ) նույն ձևով խոչնդոտեց նաև Խաղկտիքից, Տմորիքից, Աղձնիքից, Կորդույքից եկող հնարավոր օգնությանը (Աղձնիքը Արշակունյաց Հայաստանի ամենահզոր բդեշխություններից էր և նրա զինական ուժը շատ կօգներ Ավարայրում, իսկ Կորդույքը հզոր նախարարություն էր (1.000 հեծյալ) և հատկապես փառաբանված իր նետաձիգներով): Վասակը փորձեց խոչնդոտել նաև Արցախից եկող օգնությանը, սակայն քանի որ Արցախը ավելի սերտ կապերի մեջ էր Վարդանանց հետ, Վասակի քայլը չհաջողվեց և, ըստ Ստեփանոս Օրբելյանի մի տեղեկության, Արցախի Առանշահիկների և նրանց հետ էլ, նաև ՈՒտիքի ու Գարդմանքի հեծելագնդերը և ժողովրդական աշխարհազորերը, որպես Առանշահիկների կրտսեր և քաղաքական ազդեցության ոլորտում գտնվող նախարարներ, մասնակցել են Ավարայրի ճակատամարտին:
գ) Սյունյաց գնդի մի մասով Ավարայրի ճակատամարտի ժամանակ հանդես եկավ հայերի դեմ՝ գտնվելով Պարսից բանակի աջ թևում:
դ) Ավարայրի ճակատամարտից անմիջապես առաջ մի քանի անգամ ներկայացավ Փայտակարանում գտնվող Միհրներսեհին և տեղեկություններ հայտնեց հայոց բանակի քանակի, զորքի տեսակի և զինվածության մասին:
ե) Վարդանի Աղվանք գնալուց հետո գերեց որոշ առաջատար նախարարների երեխաների՝ Պարսկաստան ուղարկելու համար:
զ) հավաքագրեց լեռնային և դաշտային որոշ վայրենի ցեղեր (օր.՝ Լփնաց, Ճղբաց, և այլն՝ թվով 11 ) , որոնք հետագայում հանդես եկան հայեր դեմ:
է) պարսկական զորամասերով փակեց հյուսիսից Աղվանք մտնող կիրճերը և արգելեց հոների մուտքը Պարսկաստան, որը բավականին կհեշտացներ հայերի վիճակը Ավարայրում՝ շեղելով պարսից բանակի մի մասը:

Միանշանակ ես համաձայն չեմ, Վասակի ամեն արարքը ներկայացված է թարս և բացասական կողմից: Վասակի հանդեպ Փավստոսի կուտակաց ատելությունը վառ երևում է և նա ամեն տիպի չարագործություն բարձել է Վասակի անձի վրա: Նաև չեմ հասկանում թե Վասակի ի՞նչին եր պետք երկու կողմանի հավասար խաղ խաղալը դրանով անվստահության արժանանալով: Չէ ես չեմ հասկանում Վասակի անկապ և աննպատակ խաղերը նաև չեմ կարողանում հասկանալ նրա նպատակները և ակնկալիքները ու չեմ էլ կարծում, որ նա խելագառ էր:


Вернуться к началу
 Профиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Битва на Аварайрском поле: Первая война за христианскую веру
СообщениеДобавлено: 07 авг 2013, 09:31 
Не в сети
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 23213
Откуда: Армения, Ереван
Очков репутации: 13

Добавить очки репутацииУменьшить очки репутации
Փավստոսի, չէ, Փարպեցու :) Ըստ իս ամեն ինչ պարզ է - սկզբւմ Վասակը "փառասիրական խաղեր էր տալիս", ձգտելովդառնալ առաջինը, հետո, երբ նրա երեխաներին պատանդ վերցրեցին, նրան արդեն քիչ ընտրություն էր մնում...

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Профиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Битва на Аварайрском поле: Первая война за христианскую веру
СообщениеДобавлено: 07 авг 2013, 09:37 
Не в сети
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 23213
Откуда: Армения, Ереван
Очков репутации: 13

Добавить очки репутацииУменьшить очки репутации
Воин301 писал(а):
Цитата:
Ստրատեգիական տեսանկյունից ևս Հայկական բանակը շահեց այն, քանի որ դրա, ինչպես նաև հետագա պարտիզանական գործողությունների արդյունքում Պարսից թագավորության բանակը հեռացավ Մարզպանական Հայաստանից, կնքվեց Նվարսակի պայմանագիրը և վերականգնվեց 428 թվականին Մարզպանական Հայաստանում տիրող վիճակը:

Ընդհանրապես այդպիսի հաջողություններից հետո, կողմերից հաղթողը ներկայացնում է իր ծանր պայմանները պարտված կողմին, դրանով պարտված կողմը նրան փոխհատուցում է կորուստները, իմ կարծիքով մարզպանական հայաստանի տիտղոսին վերադառնալով կողմերից ոչմեկը չշահեց, շահեց եկեղեցին տանելով բարեա-հոքեբանական հաղթանակ: Այս հաշտությունը պետք է կնքվեր նվազագույնս հայկական պետականության վերականգնմամբ և ինչ-որ տոհմին թագ նվիրելով, բայց մնալով դաշնակիցի տիտղոսի մեջ: Դուք այդպես չե՞ք կարծում:


Ոչ - այն պայմաններում "հին վիճակի" վերականգնում էլ էր հաղթանակ:

Цитата:
Եթե նկատել եք մենք այս վերջի 1700 տարվա ընթացքում պոտականության ու հայրենիքի համար մարտեր շատ քիչ ենք տարել համեմատաբար անցած հազարամյակների հետ, այս 1700 տարվա ընթացքում մենք 75-85 տոկոսով մղել ենք քրիստոնեության այսինքն ՀԱԵ համար մարտեր, ոչ թե պետության,


Քո ասած ժամանակներում մենք մարտեր ենք մղել ՄԵԶ ՀԱՄԱՐ - այլ հարց է, որ եկեղեցին եղել է ՄԵՐ ՄԻ ՄԱՍԸ:

Цитата:
վերջին 100 տարվա ընթացքում մենք հասցրեցինք մեզ ցույց տալ որպես ազգ, այլ ոչ թե կրոնական համայնք, հուսանք, որ մենք մեզ կդռսեվորենք որպես ազգ ոչ թե այն ժամանակ երբ որ դանակը ոսկորին է հասել, այլ այն ժամանակ երբ որ պետք է մեզ ցույց տանք, հիմա մոտենում է այդ ժամանակը և հուսանք, որ մեր հետագա գործողությունները Ադրբեջանի հետ կապված կլինեն լավ մշակված ու ծրագրավորված, հուսամ, որ այս անքամ մենք կլինենք մի քանի քայլ առաջ և պատերազմի ժամանակ Ադրբեջանին կգցենք մեր իսկ սարգաց ծուղակի մեջ դրանով վերջ կտանք Ադրբեջան անունով պետությանը և կապահովենք մեր ապագա գոյությունը ու զարգացումը:


Հուսանք...

Воин301 писал(а):
Цитата:
Այն Հայկյան ոգու ցասումն էր, որը հայոց պետականության կորստից հետո ապացուցեց, որ հայը երբեք ստրուկ չի լինի, իսկ հայ ռազմիկը և հայոց զենքը ունեն այնպիսի հատկություններ, որոնց հետ հաշվի չնստելը կարող է ծանր հետևանքներ ունենալ ցանկացած թշնամու համար:

Հայը այդ ժամանակ ստրկացված չէր պարսիկների կողմից:


Ես դա չասացի...

Цитата:
Цитата:
Այն դրեց մի գաղափարախոսության, մի ոգու հիմք, որը պահեց և պահպանեց մեր ազգը հետագա ծանր փորձություններում` ընդհուպ մինչև մերօրյա Արցախյան հերոսամարտը, որի մարտիկները մեկ անգամ ևս փայլուն կերպով ապացուցեցին, որ Վարդանանց ոգին անմար է: Բայց արդյո՞ք այն ռազմական պարտություն էր: Մեր կարծիքով՝ միանշանակ ոչ:

Որոշ չափով համաձայն եմ, նաև կավելացնեմմ որ արցախյան պատերազմից հետո, հաշտության պայմանագիրը ստորագրելիս կար նաև Նվաևսակի հաշտության պայմանագրի ոգին: :)


Տեսար!

Цитата:
Որ խնդրեմ չ՞եք հիշեցնի թե ինչքաներ երկու կողմերի բանակների քանակը Գանձակի ճակատամարտում:


Որ, 371 թ-ի? Կոնկրետ թիվ հատնի չէ, բայց մի քիչ առաջ Ձիրավում մենք 90.000 էինք: Իմ գնահատականով Գանձակում Հայկական բանակը ակզմել է մոտ 70.000:

Воин301 писал(а):
Цитата:
Իրոք. եթե հայերը պայքարում էին ազգի գոյության, ասիմիլյացիային դիմադրելու և ինքնապահպանման համար

Չէի ասի, որ հայերը ավարայրում պայքարում էին պայքարում էին ազգի գոյության, ասիմիլյացիային դիմադրելու և ինքնապահպանման համար, ավելի շատ պայքարում էին քրիստոնեության ու ՀԱԵ համար, որը կապ չունի ասիմիլյացիայի, ազգի գոյության և ինքնապահպանման հետ:


Ընդունելովբ պարսից կրոնը, հայերը կձուլվեին...

Воин301 писал(а):
Цитата:
ա) ոչ մի ջանք չխնայեց հայ-բյուզանդական հնարավոր և հայ-վիրա-աղվանյան կայացած դաշինքը վիժեցնելու ուղղությամբ (Ավարայրի ճակատամարտից մի քանի շաբաթ առաջ տեղեկացրեց Վիրք, Աղվանք և Բյուզանդիա, թե իբր պարսիկները հրաժարվել են իրենց նպատակներից և այլևս կարիք չկա օգնության հասնել հայերին) և ի վերջո հասավ իր նպատակին (սակայն Գուգարքը, որը մինչ այդ միացվել էր Վրաստանին, մասնակցեց ապստամբությանը, քանի որ Տաշիրը և Աշոցքը, ըստ սկզբնաղբյուրների, ներկա էին):
բ) նույն ձևով խոչնդոտեց նաև Խաղկտիքից, Տմորիքից, Աղձնիքից, Կորդույքից եկող հնարավոր օգնությանը (Աղձնիքը Արշակունյաց Հայաստանի ամենահզոր բդեշխություններից էր և նրա զինական ուժը շատ կօգներ Ավարայրում, իսկ Կորդույքը հզոր նախարարություն էր (1.000 հեծյալ) և հատկապես փառաբանված իր նետաձիգներով): Վասակը փորձեց խոչնդոտել նաև Արցախից եկող օգնությանը, սակայն քանի որ Արցախը ավելի սերտ կապերի մեջ էր Վարդանանց հետ, Վասակի քայլը չհաջողվեց և, ըստ Ստեփանոս Օրբելյանի մի տեղեկության, Արցախի Առանշահիկների և նրանց հետ էլ, նաև ՈՒտիքի ու Գարդմանքի հեծելագնդերը և ժողովրդական աշխարհազորերը, որպես Առանշահիկների կրտսեր և քաղաքական ազդեցության ոլորտում գտնվող նախարարներ, մասնակցել են Ավարայրի ճակատամարտին:
գ) Սյունյաց գնդի մի մասով Ավարայրի ճակատամարտի ժամանակ հանդես եկավ հայերի դեմ՝ գտնվելով Պարսից բանակի աջ թևում:
դ) Ավարայրի ճակատամարտից անմիջապես առաջ մի քանի անգամ ներկայացավ Փայտակարանում գտնվող Միհրներսեհին և տեղեկություններ հայտնեց հայոց բանակի քանակի, զորքի տեսակի և զինվածության մասին:
ե) Վարդանի Աղվանք գնալուց հետո գերեց որոշ առաջատար նախարարների երեխաների՝ Պարսկաստան ուղարկելու համար:
զ) հավաքագրեց լեռնային և դաշտային որոշ վայրենի ցեղեր (օր.՝ Լփնաց, Ճղբաց, և այլն՝ թվով 11 ) , որոնք հետագայում հանդես եկան հայեր դեմ:
է) պարսկական զորամասերով փակեց հյուսիսից Աղվանք մտնող կիրճերը և արգելեց հոների մուտքը Պարսկաստան, որը բավականին կհեշտացներ հայերի վիճակը Ավարայրում՝ շեղելով պարսից բանակի մի մասը:

Միանշանակ ես համաձայն չեմ, Վասակի ամեն արարքը ներկայացված է թարս և բացասական կողմից: Վասակի հանդեպ Փավստոսի կուտակաց ատելությունը վառ երևում է և նա ամեն տիպի չարագործություն բարձել է Վասակի անձի վրա: Նաև չեմ հասկանում թե Վասակի ի՞նչին եր պետք երկու կողմանի հավասար խաղ խաղալը դրանով անվստահության արժանանալով: Չէ ես չեմ հասկանում Վասակի անկապ և աննպատակ խաղերը նաև չեմ կարողանում հասկանալ նրա նպատակները և ակնկալիքները ու չեմ էլ կարծում, որ նա խելագառ էր:


Փավստոսի, չէ, Փարպեցու :) Ըստ իս ամեն ինչ պարզ է - սկզբւմ Վասակը "փառասիրական խաղեր էր տալիս", ձգտելովդառնալ առաջինը, հետո, երբ նրա երեխաներին պատանդ վերցրեցին, նրան արդեն քիչ ընտրություն էր մնում...

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Профиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Битва на Аварайрском поле: Первая война за христианскую веру
СообщениеДобавлено: 07 авг 2013, 20:38 
Не в сети
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 09 июл 2013, 14:19
Сообщений: 8820
Очков репутации: 2

Добавить очки репутацииУменьшить очки репутации
Цитата:
Փավստոսի, չէ, Փարպեցու :)

Այդ երկուսին հաճած խառնում: :)
Цитата:
Ընդունելովբ պարսից կրոնը, հայերը կձուլվեին...

Չէի ասի, համշենահայերը ընդունեցին մուսուլմանությունը, բայց մինջև հիմա չեն ձուլվել, կամ ի՞նչու Բյուզանդիա մասի հայերը ու հույները լինելով քրիստոնյա չձուլվեցկն:
Цитата:
Որ, 371 թ-ի? Կոնկրետ թիվ հատնի չէ, բայց մի քիչ առաջ Ձիրավում մենք 90.000 էինք: Իմ գնահատականով Գանձակում Հայկական բանակը ակզմել է մոտ 70.000:

Ի՞սկ պարսիկներնը: Ես չեմ հասկանում թե ի՞նչու Պարսկաստանը պետք էր Հայաստանի վրա ուղղարկեր 200 հազարից ավել զինվոր, եթե այդ ժամանակ Հայաստանը պետականությունից զրկված էր:
Цитата:
Քո ասած ժամանակներում մենք մարտեր ենք մղել ՄԵԶ ՀԱՄԱՐ - այլ հարց է, որ եկեղեցին եղել է ՄԵՐ ՄԻ ՄԱՍԸ:

Միանշանակ այդպիսի դեպքեր էլ են եղել:


Вернуться к началу
 Профиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Битва на Аварайрском поле: Первая война за христианскую веру
СообщениеДобавлено: 07 авг 2013, 21:11 
Не в сети
Администратор
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 24 фев 2012, 14:57
Сообщений: 23213
Откуда: Армения, Ереван
Очков репутации: 13

Добавить очки репутацииУменьшить очки репутации
Воин301 писал(а):
Չէի ասի, համշենահայերը ընդունեցին մուսուլմանությունը, բայց մինջև հիմա չեն ձուլվել, կամ ի՞նչու Բյուզանդիա մասի հայերը ու հույները լինելով քրիստոնյա չձուլվեցկն:


Իսկ ինչքան հայեր են ձուլվել?

Цитата:
Ի՞սկ պարսիկներնը: Ես չեմ հասկանում թե ի՞նչու Պարսկաստանը պետք էր Հայաստանի վրա ուղղարկեր 200 հազարից ավել զինվոր, եթե այդ ժամանակ Հայաստանը պետականությունից զրկված էր:


Կոնկրետ թիվ հայտնի չի, բայց, հաշվի առնելով, որ հայերն 90.000 էին ու իրենց մոտ "կրիզիս" էր, իմ հաշվարկներով մոտ 200.000 էլ Ձիրավում կային...

_________________
Приходите в мой дом...


Вернуться к началу
 Профиль  
 
 Заголовок сообщения: Re: Битва на Аварайрском поле: Первая война за христианскую веру
СообщениеДобавлено: 07 авг 2013, 21:16 
Не в сети
Аватара пользователя

Зарегистрирован: 09 июл 2013, 14:19
Сообщений: 8820
Очков репутации: 2

Добавить очки репутацииУменьшить очки репутации
Իսկ ինչքան հայեր են ձուլվել?
:(


Вернуться к началу
 Профиль  
 
Показать сообщения за:  Поле сортировки  
Начать новую тему Ответить на тему  [ Сообщений: 75 ]  На страницу Пред.  1, 2, 3, 4, 5  След.

Часовой пояс: UTC + 4 часа [ Летнее время ]



Кто сейчас на конференции

Сейчас этот форум просматривают: нет зарегистрированных пользователей и гости: 1


Вы не можете начинать темы
Вы не можете отвечать на сообщения
Вы не можете редактировать свои сообщения
Вы не можете удалять свои сообщения
Вы не можете добавлять вложения

Найти:
Перейти:  
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
Вы можете создать форум бесплатно PHPBB3 на Getbb.Ru, Также возможно сделать готовый форум PHPBB2 на Mybb2.ru
Русская поддержка phpBB